زمینه و هدف: ترک زودهنگام بیمارستان می­تواند احتمال بروز خطرات سلامتی و افزایش هزینه­ها را به دلیل بستری مجدد برای بیمار و مرکز درمانی در پی داشته باشد. بررسی علل تأثیرگذار بر آن و انجام مداخلات به موقع توسط سیستم درمان می­تواند فراوانی رخداد این امر را کاهش داده و یا تا حد امکان از آن جلوگیری نماید. بر این اساس، این مطالعه به دنبال بررسی علل ترخیص بیماران با رضایت شخصی در یکی از بیمارستان­های دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان در سال 1402 می­باشد.
مواد و روش‌ها: در این پژوهش توصیفی – تحلیلی که به صورت مقطعی در سه ماهه دوم 1402 انجام شد، از دو بخش داخلی و جـراحی یکی از بیمارستان­ها، 42 بیمـار یا همراه وی که فـرم ترخیص با رضایت شخصی را تکمیـل کرده و بیمارستان را به صورت زودهنـگام ترک کرده بودند، با اخذ رضایت مشارکت در مطالعه، مصاحبه تلفنی با استفاده از سؤالات پرسشنامه محقق ساخته انجام گرفت و داده­های حاصل در نرم افزار SPSS 27 وارد و با استفاده از آمارهای توصیفی و تحلیلی (من ویتنی و T مستقل) با 05/0 < P-value مورد تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: بیشترین علل ترخیص با رضایت شخصی به ترتیب شامل خستگی بیمار یا همراهان وی از اقامت در بیمارستان (09/%38) 16 و احساس بهبودی (71/35%) 15 از عوامل مربوط به بیمار، کمبود امکانات (33/33%) 14 از عوامل مربوط به وسایل و تجهیزات و محیط بیمارستان و نارضایتی از سرویس پزشکی (81/23%) 10 و ترخیص با میل شخصی به توصیه پزشک معالج (43/21%) 9 از علل مربوط به پزشک بود. بین مدت زمان بستری با هیچ یک از علل ترخیص با رضایت شخصی، رابطه معناداری مشاهده نشد (05/0P-value > )؛ ولی در زمینه بستری مجدد، رابطه معناداری بین علل مربوط به پزشک (002/0 = P-value)، تجهیزات و محیط بیمارستان (001/0 = P-value) و نیز وضعیت بیمارستان (004/0 = P-value) وجود داشت.
نتیجه‌گیـری: بیشترین علت ترک زودهنگام بیماران از بیمارستان، خستگی بیماران یا همراهان آنها به دلیل طولانی­تر شدن فرایند درمان بود. این علت با آموزش کادر درمانی در زمینه تدوین برنامه مدون درمانی برای هر بیمار و لزوم اجرائی کردن آن، ایجاد فضایی حمایت­گر و خوشایند برای افزایش روحیه بیماران و فراهم نمودن تسهیلات رفاهی و هتلینگ برای همراهان آنها تا حد زیادی قابل رفع می­باشد.