زمینه و هدف: نارسایی مزمن کلیوی ناشی از آسیب‌دیدگی کلیه می‌باشد و در مرحله‌ پیشرفته آن کارکرد کلیه‌ها به طور دائمی کاهش می‌یابد. رایج‌ترین درمان بیماری مرحله انتهایی کلیوی در سراسر دنیا همودیالیز است که برای انجام آن، برقراری ارتباط بین دستگاه دیالیز و سیستم گردش خون ضروری است. فیستول شریانی وریدی از مناسب‌ترین روش‌ها برای دستیابی عروقی می‌باشد، اما قابل دستیابی شدن فیستول (مچوریشن) برای همودیالیز، زمان‌بر بوده و عوامل مختلفی در طول این زمان دخالت ‌دارند. این مطالعه به منظور بررسی نقش عوامل خطرزای بیماران (سابقه فشارخون، دیابت و نارسایی قلبی) بر روی مدت زمان قابل دستیابی‌شدن فیستول انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به روش تطبیقی - مقطعی و به صورت تحلیل توصیفی و آینده‌نگر بر روی مشخصات 87 بیمار که در سال 1389 در بیمارستان هاشمی‌نژاد تحت جراحی تعبیه فیستول برای همودیالیز قرارگرفتند، انجام شد. از این بیماران که مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی بوده و رضایت آگاهانه برای ورود به مطالعه داشتند، مشخصات فردی و سوابق بالینی قبل از عمل جراحی، مشاهدات حین عمل جراحی، عوامل خطرزا و زمان قابل دستیابی شدن فیستول برای همودیالیز موفق ثبت شده و سپس با استفاده از روش‌ رگرسیون لجستیک، پردازش شدند. یافته‌ها: درخت‌های تصمیم حاصل‌شده، بیانگر نقش معنادار فشارخون سیستولیک بیماران در به تعویق‌ افتادن زمان قابل دستیابی شدن فیستول دارد. همچنین پیش‌بینی وضعیت مچوریشن با دقت 59/70 درصد انجام‌ شد. ضمناً عوامل خطرزای نارسایی قلبی و دیابت و سابقه فشارخون، زمان قابل دستیابی شدن فیستول بیمار را به تعویق می‌اندازند که بیشترین تأثیر منفی را نارسایی قلبی و سپس دیابت دارند. نتیجه‌گیـری: این پژوهش نشان داد اندازه‌گیری و کنترل فشارخون سیستولیک بیماران، می‌تواند به عنوان یکی از متغیرهای ضروری در قابل دستیابی‌شدن فیستول جهت همودیالیز موفق مورد استفاده قرار گرفته و از تأخیر فرآیند درمان بیمار جلوگیری ‌نماید. همچنین نتیجه گرفتیم که با کمک مدل رگرسیون لجستیک می‌توان به روابط نهفته در بین مشخصات پزشکی با وضعیت بیمار پی برده و از این دانش برای پیش بینی ابتلاء بیماران جدید نیز استفاده نمائیم.