زمینه و هدف: سیزدهمین علت شایع منجر به مرگ در جهان غرب پاره شدن آنوریسم آئورت شکمی است. اگرچه تحقیقات قابل توجهی جهت شناسایی علت و مکانیسم گسترش آنوریسم انجام شده است، اما شناخت ناچیزی در مورد مکانیسم پاره شدن آنوریسم وجود دارد. هدف این مطالعه ارزیابی نقش احتمالی عفونت‌های هلیکوباکترپیلوری، کلامیدیا پنومونیه و مایکوپلاسما پنومونیه در گسترش و پاره شدن آنوریسم آئورت شکمی است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی ما به بررسی 50 بیمار مبتلا به آنوریسم آئورت شکمی مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش در مدت زمان 2 سال پرداختیم. چهار بیمار با سابقه سوء هاضمه و تحت درمان ضد هلیکوباکترپیلوری یا سابقه اخیر ابتلاء به عفونت تنفسی از مطالعه خارج شدند. بیماران را براساس اندیکاسیون عمل جراحی آنوریسم به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول تحت عمل جراحی الکتیو آنوریسم آئورت شکمی و گروه دوم تحت عمل جراحی اورژانس آنوریسم آئورت پاره شده قرار گرفتند. در حین عمل جراحی نمونه‌گیری از جدار آنوریسم انجام می‌شد. نمونه‌ها جهت استخراج DNA میکـروب‌های مورد مطالعه به روش PCR سریعـاً به آزمایشگاه منتقل می-شد. در این مطالعه جهت مقایسه داده‌های کیفی از آزمون‌های کای اسکوار و فیشر و جهت داده‌های کمی از آزمون‌های مان ویتنی و تی تست استفاده گردید. یافته‌ها: در این مطالعه 46 بیمار بررسی شدند. در هر دو گروه هیچ مورد DNA هلیکوباکترپیلوری و مایکوپلاسما پنومونیه شناسایی نشد، اما بالاترین میزان DNA کلامیدیا پنومونیه در بیماران مبتلا به آنوریسم آئورت شکمی پاره شده شناسایی شد (P