Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID jalali 1389 1 30 gregorian 2010 4 19 18 1 online 1 fulltext

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID پیشگیری از بیماری‌های ترومبوآمبولیک وریدی، مروری بر مقالات و منابع پزشکی ترومبوفلبیت عمقی و آمبولی ریه جزو عوارض خطرناک و اکثراً قابل پیشگیری در بیماران جراحی است. خطر این عوارض با عوامل متعددی از جمله خصوصیات بیمار و نوع اعمال جراحی ارتباط دارد و بررسی مطالعات موجود نشان می‌دهد با اتخاذ تدابیر مکانیکی و استفاده از داروهای شیمیائی می‌توان عارضه مزاحم ترومبوفلبیت و خطر مرگ آمبولی ریه را تا حدود قابل توجهی در بیماران جراحی کاهش داد. Deep venous thrombophelebitis (DVT) and pulmonary embuli (PE), as a relatively common complication of major operative procedures, may result in life long post phelebitic syndrome or sudden death. The high and intermediate risk patients could be identified and treated in order to prevent DVT and PE. Prophylactic measures, both mechanical and chemical have proved to be quite effective and recommended in majority of the surgical patient population. ترومبوفلبیت، آمبولی ریه Thrombophelebitis, Pulmonary Embuli 1 8 دکتر ایرج فاضل Fazel@ams.ac.ir No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی اثر ترکیبی متیل پردنیزولون و کلماستین در جلوگیری از چسبندگی پریتوئن در موش زمینه و هـدف: استفـاده از کورتیکـواستروئید و آنتی‌هیستـامین درکاهش چسبندگی مؤثر بـوده اسـت. هـدف از انجـام ایـن تحقیق تعییـن اثر ترکیبـی متیـل پـردنیـزولون وکلمـاستیـن در جلوگیری ازتشکیـل چسبنـدگی پریتـوئن در مـوش می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه 40 موش مذکر در دو گروه بیست تایی به صورت تصادفی تقسیم شدند. پس از بی‌هوش کردن این موش‌‌ها جدار شکم باز شده و 10 برش طولی تقریباً 1 سانتیمتر بر روی سطح پریتوئن در سمت راست در دیوارة قدامی داده شده و سپس قطعه‌ای از‌ پریتوئن نیز به ابعاد 2×2 سانتیمتر مربع از سطح قدامی دیواره چپ شکم برداشته شد. در گروه مورد کلماستین با دوز µg/kg50 و متیل پردنیزولـون با دوز mg/kg 40 داخل پریتوئن تزریق شد و در گروه شاهد به همین میزان نرمال سالین تزریق شد. پس از 20 روز مـوش‌‌ها تحت لاپاراتومی مجدد قرار گرفتند و وجود چسبندگی، تعداد باندهای چسبنده و درجه چسبندگی بر اساس مشاهـده مستقیم، در هر گروه مشخص شد. نتایج با آزمون مان ـ ویتنی و آزمون دقیق فیشر آنالیز شد. در این مطالعه P Introduction & Objective: Corticosteroids and Antihistamines have been effective in reducing adhesion formation. This study was performed to examine the effect of clemastin - methyl prednisolone combination in the prevention of intra-abdominal adhesions after lapartomy in rats. Materials & Methods: The samples included 40 healthy, male rats that were randomly assigned to the case and control groups. The rats, used in the experiment, were from the same generation and the same age, weighting about 230±20g. Each rat was anesthetized with ketamine-hydrochloride (5mg/kg). Using sterile technique, the abdominal cavity was entered via a 4cm vertical midline incision. Ten longitudinal incision, each of them 1cm in length, were incised in the internal port of their right abdominal wall and a 2×2 (cm)2 piece of peritoneum was excised from the left side. Concurrently, clemastin (50 µg/kg) and methyl-prednisolone (40 mg/kg) was injected intra peritonealy in case group. Then, 20 days later, they had a second laparatomy for assessing the grade of adhesions. At last, the findings were analyzed by Mann-Whitney and fisher exact tests (P چسبندگی پریتوئن، متیل پردنیزولون، کلماستین Peritoneal Adhesion, Methyl-Prednisolone, Clemastin 9 15 دکتر بهروز کلیدری No دکتر مرضیه نقوی No ایمان غفارپسند Ghaffarpasand@yahoo.com No دکتر محمد جوانمردی No دکتر محسن محمودیه No دکتر علیرضا خلج No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بقاء بیماران پیوند ریه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری زمینه و هدف: پیوند ریه درمان نهایی بسیاری از بیماران با بیماری پیشرفته ریوی است. پیچیدگی این روش، کمبود بیماران دهنده، کمبود مراکز تخصصی پیوند ریه و هزینة بالای آن برخی از مشکلات پیش روی پیشرفت این روش هستند. با وجود انجام بیش از 30 مورد پیوند ریه در کشورمان، تا به حال میزان بقاء این بیماران گزارش نشده است. از اینرو، هدف از مطالعه حاضر گزارش میزان بقاء این بیماران در مرکز تحقیقات پیوند ریه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری است. مواد و روش‌ها: با استفاده از بانک اطلاعاتی بیماران پیوند ریه مرکز تحقیقات پیوند ریه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری، اطلاعات بیماران پیوندی در سال‌های 1379 لغایت 1388 استخراج شد. این بیمارستان یک بیمارستان دانشگاهی است و مرکز ارجاع برای پیوند ریه در ایران می‌باشد. میزان بقاء با استفاده از جداول عمر و روش کاپلان مایر محاسبه شد. یافته‌ها: در مدت مذکور 33 بیمار تحت پیوند ریه قرار گرفتند. 25 بیمار (76%) مرد بودند و میانگین سنی آنها 15 ± 38 سال بود. علل پیوند عبارت بودند از: فیبروز ریوی (22 نفر، 67%)، COPD (5 نفر، 15%)، برونشکتازی (4 نفر، 12%)، و سیستیک فیبروزیس (2 نفر، 6%). 22 مورد (67%) پیوند ریه یک طرفه و 11 مورد (33%) پیوند ریه دو طرفه انجام شد. میزان بقاء یک و پنج ساله تمام بیماران به ترتیب 33% و 24% و میانگین و میانه بقاء آنها به ترتیب 32 و 17 ماه بود. در بیمارانی که پس از دو هفته زنده مانده بودند، میزان بقاء یک و پنج ساله به ترتیب 51% و 36% و میانگین و میانه بقاء آنها به ترتیب 8/45 و 8/20 ماه بود. نتیجه‌گیـری: مطالعة حاضر نشان داد که میزان‌های بقاء بیماران پیوند ریه این مرکز در مقایسه با آمارهای جهانی در سطح پایین‌تری قرار دارند. اگرچه تجربه جدید جراحی پیوند، وضعیت نامطلوب بیماران انتخاب شده از نظر نوع بیماری و شدت آن و نیز خصوصیات فردی بیماران (تحصیلات و وضعیت اقتصادی اجتماعی پایین) تا حدی توضیح دهنده این علل هستند، اما برنامه‌ریزی در جهت ارتقای بهبود بقاء این بیماران ضروری به نظر می‌رسد. Introduction & Objective: Lung transplantation is the ultimate treatment in many patients with advanced stages of pulmonary disease. Complexity, lack of donors, lack of specialized centers and the cost of the procedure are main barriers for its expansion. Although more than 30 lung transplantation have been done in our country, there is no report about the survival of these patients. We report here the survival rate of the patients who underwent lung transplantation at the research center of Masih Daneshvari Hospital. Materials & Methods: We used the database of lung transplantation research center of Masih Daneshvari Hospital, Tehran, Iran and extracted all cases of lung transplantation during 2000-2009 periods. Masih Daneshvari Hospital is a university based hospital and is the referral center for lung transplantation. We analyzed the survival of the patients using life table and Kaplan-Meier method. Results: 33 patients underwent lung transplantation during this period. 25 (76%) of them were male and the mean age of patients was 38 ± 15 yr. The causes of transplantation were: pulmonary fibrosis (22, 67%), COPD (5, 15%), bronchiectasis (4, 12%) and cystic fibrosis (2, 6%). Lung transplantation was single-sided in 22 (67%) patients and double-sided 11 (33%) in others. One- and five-year survival of the all patients was 33% and 24%, and the mean and median of patients' survival were 32 and 17 months, respectively. In patients who were alive after two weeks of transplantation, one- and five-year survival were 51% and 36% and the mean and median of patients' survival were 45.8 and 20.8 months, respectively. Conclusions: The patients’ survival was lower at our center than what was reported from other centers. However, when interpreting these results, one should notice that lung transplantation is very young in our center. Most of our transplantations were performed while the center was in learning curve. Also, bad clinical condition and more advance disease-status of the transplanted patients along with patients’ poor education and their low socioeconomic status that made them stop their medications and follow-up, could be the other reasons. پیوند ریه، میزان بقاء، فیبروز ریوی، برونشکتازی،‌ سیستیک فیبروزیس Lung Transplantation, Survival Rate, Pulmonary Fibrosis, Bronchiectasis, Cystic Fibrosis 16 21 دکتر عزیز الله عباسی azizollahabbasid@Yahoo.com No دکتر کامبیز شیخی No دکتر ابوالقاسم دانشور No ‌دکتر ساویز پژهان No دکتر کتایون نجفی‌زاده No ‌دکتر حمیدرضا خدامی ویشته No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی میزان دی ـ دایمر پلاسما و تعدادی از فاکتورهای خونی در بیماران مبتلا به سرطان معده و مقایسه با گروه شاهد در بیمارستان امام خمینی تهران در سال‌های 1385 و 1386 زمینه و هدف: با توجه به اینکه مطالعات انجام شده قبلی نشان داده بود که اختلالات تست‌های انعقادی و فاکتورهای فیبرینولیز با بدخیمی‌های گوناگون و میزان پیشرفت آنها مرتبط هستند، مطالعه‌ای جهت اندازه‌گیری سطح این فاکتورهای خونی از جمله دی ـ دایمر، فیبرینوژن، تست‌های انعقادی و ارتباط آنها با وجود و گستردگی سرطان معده که در کشور ما شیوع قابل توجهی دارد، طراحی شد تا از نتایج احتمالی این ارزیابی، جهت تشخیص وجود و عوامل مرتبط با گستردگی تومور استفاده گردد. مواد و روش‌ها: 114 بیمار دچار آدنوکارسینوم معده به عنوان گروه بیمار و 114 بیمار دچار بیماری‌های خوش خیم معده به عنوان گروه کنترل در یک مطالعه تحلیلی آینده‌نگر مورد ـ شاهدی وارد گردیدند و میزان فاکتورهای دی ـ دایمر، فیبرینوژن، هموگلوبین، پلاکت، WBC،PT و PTT 24 ساعت قبل از انجام عمل جراحی و یا انجام آندوسکوپی فوقانی دستگاه گوارش، اندازه‌گیری شد. مرحله (Stage) سرطان معده، پس از عمل جراحی به وسیله آزمایش پاتولوژی طبق پروتکل AJCC (کمیتة مشترک سرطان در آمریکا) تعیین گردید. یافته‌ها: میـزان دی ـ دایمر، فیبرینوژن، همـوگلوبین، PTT و نیز شمـارش پلاکت به طور معنی‌داری با وجود آدنوکارسینوم معده مرتبط بودند. این ارتبـاط بر اساس نتـایج آنالیـز رگرسیون لجستیـک در مـورد میزان دی ـ دایمر و فیبرینوژن و اشکال غیر طبیعی پلاکت قوی‌تر بود. میزان دی ـ دایمر پلاسما به طور معنی‌داری با مرحله تومور و قابل رزکسیون بودن آن و نیز وجود متاستاز دوردست ارتباط داشت، در حالیکه بین میزان این فاکتورها و گسترش درگیری عقده‌های لنفاوی، نوع و محل تومور در معده رابطة معنی‌دار آماری پیدا نشد. همچنین بین میزان PT و نیز شمارش لوکوسیت‌ها با وجود کانسر معده رابطة معنی‌دار آماری به دست نیامد. در این مطالعه، نقطة برش (Cut-Off Point) مثبت بودن برای میزان دی ـ دایمر،mg/lit 15/0 و برای میزان فیبرینوژن، mg/dl 400 به دست آمد، که بر این اساس حساسیت دی ـ دایمر در تشخیص سرطان معده برابر با 54% و ویژگی آن برابر با 84% و نیز حساسیت فیبرینوژن در این زمینه برابر با 79% و ویژگی آن برابر با 63% محاسبه گردید. نتیجه‌گیـری: میزان دی ـ دایمر پلاسما می‌تواند هم به عنوان فاکتور کمک تشخیصی و هم به عنوان یک فاکتور پیشگویی‌کننده در مورد پیشرفته بودن تومور معده مد نظرقرارگیرد. میزان فیبرینوژن پلاسما و وجود اشکال غیر طبیعی پلاکت در اسمیر خون محیطی می‌توانند به عنوان فاکتور تشخیصی در کانسر معده بکار روند. Introduction & Objective: Based on the other studies that had shown preoperative coagulation tests and fibrinolysis factors have correlated with different malignancies and degree of extension of these tumors, we have checked preoperative plasma levels of D-dimer, fibrinogen, PT, PTT, Hb, WBC count and the formation of platelets in the gastric cancer patients and control group to assess the relationship between preoperative plasma levels of these factors and gastric cancer and the different pathological stages of this tumor that is high prevalent in Iran. Materials & Methods: 114 patients with gastric cancer and 114 patients with benign gastric disease were assessed in our case-control study and we evaluated plasma levels of these factors in their plasma samples, 24 hours before their operations or upper GI endoscopies. The pathological stages of gastric tumors were assessed according to AJCC (American Joint Committee of Cancer) protocol and manual. Results: The plasma D-dimer level, plasma fibrinogen level, platelet count, platelet abnormal formation, Hb and PTT levels were significantly correlated with gastric adenocarcinoma. Based on the logistic regression analysis, this correlation was stronger for plasma D-dimer level, plasma fibrinogen level and abnormal platelet formation in PBS. Plasma D-dimer level was significantly correlate with resectability of tumor, distant metastasis and the clinical stages of this tumor, but there was no significant correlation between this factor and lymph node metastasis, tumor site and the type of gastric adenocarcinoma. We also found no significant correlation of PT level and WBC count with gastric cancer in this study. In this study the cut off points of plasma D-dimer level and plasma fibrinogen level were 0.15 mg/lit and 400 mg/dl respectively.The sensitivity and specificity of D-dimer in diagnosis of gastric cancer was 54% and 84%, and the sensitivity and specificity of fibrinogen was 79% and 63% respectively. Conclusions: Preoperative levels of plasma D-dimer and fibrinogen and the abnormal platelet formation in PBS can be diagnostic factors in the presence of gastric cancer. Also, preoperative plasma D-dimer level can be a predictor of the extension of this tumor. دی ـ دایمر، فیبرینوژن، پلاکت، سرطان معده D-dimer, Fibrinogen, Platlete, Gastric Cancer 22 29 دکتر رامش عمرانی‌پور omranipour@sina.tums.ac.ir No دکتر محسن کلهر No دکتر عباس ربانی No دکتر علی امینیان No دکتر محسن نصیری طوسی No دکتر علیرضا عبداللهی No دکتر فرشته انسانی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID نوک بینی، یافتة ساختاری جدید زمینه و هدف: غضروف جانبی تحتانی (LLC) بینی از نظر آناتومیک، اغلب دارای ساختمان دو بعدی توصیف می‌شود؛ در حالی که نویسندگان، درجراحی رینوپلاستی به روش باز بر روی بیماران خود، در طی 20 سال اخیر، شکل متفاوتیLLC را در حداقل 40% موارد مشاهده کردند. نویسندگان متوجه شدندکه LLC ظاهری سه بعدی و نیمکره مانند دارد و در ناحیة اسکرول (Scroll) با بازوی داخلی این نیمکره، به غضروف جانبی فوقانی (ULC) متصل می‌شود.این بازوی داخلی نقش مهمی در ایجاد عدم تقارن وگشاد شدن (Flare) سوارخ‌های بینی ایفا می‌کند. مواد و روش‌ها: LLC در 286 بیمارکه دریک فاصلة زمانی 2 ساله تحت عمل جراحی رینوپلاستی با روش باز قرار گرفته بودند بررسی شد؛ با تمرکز بیشتر بر روی شکل این غضروف به ویژه محل اتصال LLC به ULC (ناحیة Scroll ) یافته‌ها: LLC گنبدی شکل در 9/40% بیماران دیده شد که در 5/11% موارد دو طرفه بود. این تفاوت آناتومیک بیشتر در بیماران با نوک بینی گرد دیده شد، هر چند با فراوانی کمتر، در بیماران با نوک بینی باریک نیز رؤیت شد. نتیجه‌گیـری: حداقل 3/1LLC ‌های بررسی شده علاوه بر دیوارة جانبی، دیوارة میانی نیز داشتند؛ که گشادی و نیروی ارتجاعی این ساختارها را به طرز معناداری افزایش می‌دهد. این حالت باعث می‌شودکه این دسته از LLC‌ها به اقدامات بازسازی شکل‌دهی (صاف و مستقیم کردن) جواب ندهند؛ پس برای به دست آوردن سوراخ‌های بینی متقارن و پره‌های بینی مقبول از نظر زیبایی شناختی باید به این تفاوت رایج آناتومیک توجهی ویژه شود. Introduction & Objective: In most anatomic references, the shape of the lower lateral cartilage (LLC) is described as a two-dimensional structure. However, the authors have found different forms of LLC in at least 40% of their open rhinoplasty cases in the last 20 years. We found this cartilage to have a three-dimensional hemispheric appearance that was connected to the upper lateral cartilage (ULC) at scroll area by an inward limb of this hemisphere. This inward limb may have an important role in producing asymmetry and flare of the nostril. Materials & Methods: The LLC of 286 patients was evaluated during open rhinoplasty over a two-year period, with the main focus on the shape of this structure, especially at the LLC-ULC junction (scroll area). Results: A dome-shaped appearance of the LLC was noted in 40.9% of cases, and 11.5% of cases had bilateral LLC variation. This different anatomic form was seen mostly in patients with a strong bulbous tip, although it was observed less frequently in narrow nasal tips as well. Conclusions: At least one-third of the LLCs that were analyzed had a medial wall in addition to the lateral wall, which significantly increased the flare and recoil force of this structure. This makes this cartilage more redundant to reshaping procedures (straightening); thus, special attention must sometimes be paid to this common anatomic variation in order to produce symmetric nostrils and obtain a more aesthetically acceptable alar tip. غضروف جانبی تحتانی، آناتومی مفصل (جامع)،کاربرد در رینوپلاستی Lower Lateral Cartilage, Detail Anatomy, Applications in Rhinoplasty 30 35 دکتر فرهاد حافظی info@drhafezi.com No دکتر بیژن نقیب‌زاده No دکتر امیرحسین نوحی No غزل نقیب زاده No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسة میزان بازگشت حس بعد از ترمیم عصب اولنار و مدیان در مچ دست زمینه و هدف: در اغلب مطالعات اندام فوقانی، پیش‌آگهی ترمیم عصب رادیال بهتر از عصب مدیان و این عصب بهتر از عصب اولنار است. این مطالعات بیشتر به جزء حرکتی اعصاب پرداخته‌اند. مطالعه مستقلی در مورد تفاوت بازگشت حس بعد از قطع این اعصاب انجام نشده است. برای بررسی این موضوع که در شرایط مشابه بازگشت حس در کدام یک از اعصاب مدیان و اولنار بهتر است، این مطالعه طراحی و اجرا شده است . مواد و روش‌ها: 65 بیمار مراجعه کننده به مرکز آموزشی و درمانی حضرت فاطمه (س) که به علت قطع عصب مدیان، اولنار یا هر دو، در ناحیة مچ دست عمل جراحی شده بودند و حداقل 9 ماه از زمان عمل جراحی آنها می‌گذشت، مورد مطالعه قرار گرفتند. تست‌های افتراق دو نقـطه ثابت و متحرک و تست مونوفیلامان به روش استاندارد انجام شد. یافته‌ها: میانگیـن سنی بیماران 10 ± 2/27 بود. 58 نفر از بیماران مرد (2/89%) بودند. بیشترین عصبی که دچار آسیب دیدگی شده بود، عصـب اولنار است که در 2/46% بیماران رخ داده بود. عصب مدیان در 9/36% بیماران آسیب دیده بود. آسیب توأم عصب اولنـار و مدیان در 9/16% بیمـاران وجود داشت. میانگین زمان بررسی بیماران بعد از عمل جراحی 12 ± 5/24 ماه بود. در مبتلایان به آسیب عصـب مدیان انگشت میانی و در مبتلایان به آسیب عصب انگشت کوچک بیشترین اختلال حسی را داشتند. نتایج تست منـوفیلامان، افتـراق دو نقـطه استاتیک و دینامیک در بیماران با آسیب عصب مدیان به نسبت آسیب عصب اولنار بهتر و تفاوت معنی‌دار بود. نتیجه‌گیـری: هرچند در اغلب منـابع انگشت اشاره به عنوان منطـقه بررسی اختلال حس در قطـع عصـب مدیان ذکر شده است، اما در این مطالعه بیشترین میزان اختلال حس در هر سه تست انجـام شده انگشت میانی بیماران بوده است، به همین دلیل بهتر است، هنگام معاینه یا انجـام تست‌های تشخیصی در بیمـاران با قطـع عصب مدیان به انگشت میانی به عنوان منطقه دارای بیشترین اختلال حس توجه شود. همچنین در این مطالعه ثابت شده است در شرایط مشابه از نظر سن، نوع صدمه، فاصله زمانی بین صدمه تا ترمیم و نوع ترمیـم، نتایج حسی در عصب مدیان بهتر از اولنار است. توپوگرافی کمتر پیچیده عصب مدیان، آناتومی ساده‌تر این عصب، کوچکتـر بودن قسمت حرکتی آن در مچ و راحت‌تر در معـرض دید قـرار گرفتن عصب در طی جراحی می‌توانند از علل این نتایج بهتـر باشند. Introduction & Objective: Traumatic nerve damage is quiet a frequent event in the upper extremity. Microscopic reconstructive nerve repair is usually used to restore the continuity of the injured nerve. Restoration of the sensory ability of the nerve is of great importance in normalization of the hand function. Since we could not find an individual study comparing the sensory out come between median and ulnar repair, we designed this study to better understand the results of sensational out comes between these two nerves. Materials & Methods: During 3 Months period, 65 patients who had median, ulnar or both nerves injuries at the wrist level, and who had been operated upon in Hazrat Fatemeh Hospital were assessed with regard sensibility improvement were compared with each other. The criterias for inclusion were negative history of medical illness and adequate follow-up (at last 9 months) after surgery. The sensory evaluation was performed by monofilament test, static and moving two point discrimination, and the results were compared. Results: Of the 65 patients included in this study, the mean age was 27.2 years. The cause of trauma was predominantly laceration with glass. Ulnar nerve was the most commonly injured nerve (46.2%) and sole median nerve injury was observed in 36.9% of patients. In 16.9% of the patients both ulnar and median nerve were damaged. The mean time for patient evaluation was 24.5 months after surgery. Middle finger was the mostly impaired one in the test after median nerve injuries and the little finger was the mostly impaired one in the tests after ulnar injuries. The results show that the sensory return is better and higher in median nerve repairs in comparison to ulnar nerve repairs at the wrist level. Conclusions: In upper limb nerve injuries, radial nerve has the best prognosis and the ulnar nerve has the worst one. In our study, however it is shown that in the same condition of age, cause of trauma, time elapsed before surgery and surgical method, sensory return in median nerve is better that ulnar nerve at wrist level. This can be due to less complexity of the median nerve in terms of anatomy and topography, smaller motor component and easier exposure during surgery. Also, the best area for evaluation of sensory impairment and return after median nerve injury is the volar side of middle finger. عصب اولنار، عصب مدیان، صدمه عصبی، ترمیم عصب، بازگشت حس Ulnar Nerve, Median Nerve, Nerve Injury, Nerve Repair, Sensory Recovery 36 44 دکتر محمد جواد فاطمی Fatemi41@Yahoo.com No دکتر کمال سید فروتن No دکتر فاطمه رجبی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID محل آناتومیک فشار بر عصب مدیان در بیماران با سندروم تونل کارپ ایدیوپاتیک شدید زمینه و هدف: مطالعه آناتومی محل کمپرشن عصب مدیان در بیماران با سندروم تونل کارپ می‌تواند به درک بهتر از آناتومی تونل کارپ و تنگ ترین محل این تونل منجر شود. این مطالعه در جهت کمک به روشن شدن بیشتر آناتومی تونل کارپ طراحی و اجرا شده است. مواد و روش‌ها: تعداد چهل بیمار که با تشخیص سندروم تونل کارپ ایدیوپاتیک و شدید تحت عمل جراحی آزاد کردن عصب مدیان قرار گرفتند، در این مطالعه گنجانده شده‌اند. طول ناحیه کمپرشن عصب، فاصله وسط ناحیه کمپرشن عصب تا چین دیستال مچ دست اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: از تعداد 40 بیمار، سی و هشت نفر زن و دو نفر مرد بودند. میانگین سن بیماران (76-37) 5/6±54 سال بود. طول متوسط ناحیه با کمپرشن یا اثر فشاری (10-3) 1±6 میلی‌متر و متوسط طول وسط ناحیه کمپرشن تا چین دیستال مچ دست (26-18) 5/3±23 میلی‌متر بود. که این محل در محاذات زایده قلابی شکل استخوان همیت قرار دارد. نتیجه‌گیـری: بر اساس یافته‌های این مطالعه آناتومی عصب مدیان در تونل کارپ بیشترین محل تنگی کانال کارپ و بیشترین فشار بر روی عصب مدیان در محاذات زایده قلابی شکل استخوان همیت قرار دارد. Introduction & Objective: The anatomical study of the compression site of median nerve in patients with carpal tunnel syndrome can result in to better understanding of carpal tunnel anatomy and the narrowest location of carpal tunnel. This study was performed to have a better understanding of the carpal tunnel anatomy. Materials & Methods: Forty patients with severe idiopathic carpal tunnel syndrome, who had undergone carpal tunnel release, were entered in this study. The length of compression area in median nerve, the distance between the middle of compression area and distal wrist crease were determined. Results: From these 40 patients 38 were women and 2 were men. The mean age of these patients was 54± 6.5(37-76) years. The mean length of compression area was 6±1 (3-10) millimeter and the mean distance between the middle of compression area and distal wrist crease was 23±3.5 (18-26) millimeter. This area was adjacent to the hook of the hamate. Conclusions: According to the results of present study on the anatomy of median nerve in carpal tunnel, the location of the narrowest area and the site with most compression correspond to the location of the hook of the hamate bone. آناتومی، عصب مدیان، سندروم تونل کارپ Anatomy, Median Nerve, Carpal Tunnel Syndrome 45 49 دکتر داود جعفری djkolar@IUMS.ac.ir No دکتر حمید طاهری No دکتر هومن شریعت‌زاده No دکتر فرید نجد مظهر No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID فاکتورهای پیش‌آگهی کننده در میزان بقاء بیماران با سرطان کولورکتال پس از جراحی زمینه و هدف: سرطان کولورکتال، یکی از شایعترین بدخیمی‌ها می‌باشد. تشخیص زودهنگام و در مراحل ابتدایی تأثیر زیادی در پیش‌آگهی بیماران دارد. در مطالعة حاضر، تأثیر عواملی مثل مرحله بیماری، سن، جنس، مرحله و محل تومور بر پیش‌آگهی بیماران با سرطان کولورکتال در طی دورة پنج ساله بررسی شده است. مواد و روش‌ها: بیمارانی که با تشخیص سرطان کولورکتال در بین سال‌های 1378 الی 1381 در بخش جراحی بیمارستان شریعتی تهران تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. بیماران با عود سرطان کولورکتال یا با سابقة شیمی درمانی قبل از عمل حذف شدند و 109 بیمار تحت آنالیز قرار گرفتند. منحنی‌های بقاء توسط روش Kaplan-Meier ترسیم شدند. فاکتورهای بررسی شده شامل سن،جنس، مرحله TNM، متاستاز دوردست، درجه، تهاجم عروقی و لنفاوی، محل تومور، سطح CEA قبل از عمل و تست‌های عملکرد کبدی بودند.آنالیز چند متغیره بر اساس Cox-Regression Analysis انجام شد. یافته‌ها: میانگین طول عمر بیماران 8/2 ± 8/42 ماه بود. بقاء 1 و 3 و 5 ساله به ترتیب 72% و 54% و 47% بودند. براساس آنالیز تک متغیره، سن (P Introduction & Objective: Colorectal carcinoma is one of the most prevalent cancers. Early diagnosis and diagnosis in primary stages are important in patient’s prognosis. In this study we evaluated factors such as age, sex, stage and tumor location in colorectal patients in five year peroid. Materials & Methods: From the cancer database of a single referral institution, Shariati Hospital 109 patients who had resection of colorectal cancer from 1999 to 2002 were identified. Cases with recurrent colon cancer or previous history of neoadjuvant chemotherapy were excluded. Survival curves were constructed using the kaplan-meier method. The factors that were used included: age, sex, TNM stage, T-status, nodal status, distant metastasis, grade, lymphatic and vascular invasion, tumor location, preoperative CEA level and liver function tests. Multivariate analysis of factors was conducted using cox-regression analysis. Results: The mean survival time for all patients was 42.8±2.8) months. The overall 1, 3, 5 year survival rates were 72%, 54%, 47% respectively. The single variable analysis, patients age (P سرطان کولورکتال، جراحی، میزان بقاء Colorectal Cancer, Surgery, Survival Rate 50 56 دکتر شیرزاد نصیری nasiri@razi.tums.ac.ir No دکتر احمدرضا سروش No دکتر مازیار کرم‌نژاد No دکتر فرهاد مهرخانی No دکتر سارا مصفا No دکتر انوشیروان هدایت No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی رابطه تعبیه درن در کله‌سیستکتومی لاپاراسکوپیک بدون عارضه با طول اقامت بیماران در بیمارستان زمینه و هدف: لاپاروسکـوپی روش انتخابی در کله‌سیستکتـومی است و با کاستن عوارضی مثل درد،عفـونت و مدت زمان بستـری پس از عمل، روش پذیرفته شده‌ای برای اکثر جـراحان است. تعبیه درن در کله‌سیستکتومی لاپاراسکوپیک‌، موجب افزایش طول اقامت بیمـاران در بیمارستان می‌شود. در این مطالعه، طول اقامت بیمارانی که تحت کله‌سیستکتومی لاپاراسکوپی قرار گرفته‌اند،‌ مقایسه می‌شوند. مواد و روش‌ها: در این مطالعه که یک مطالعه توصیفی گذشته‌نگـر است، با استفاده از پرونده موجود بیمارانی که در سال 1387 در بیمارستان لقمان حکیم‌ تحت کله‌سیستکتـومی لاپاراسکـوپیک قرار گرفته‌اند، از نظر طول مدت اقامت در بیمارستان، براساس تعبیه درن یا عدم تعبیه درن، مقایسه شده‌، تأثیر تعبیه درن در تصمیـم‌گیری و نتایج درمان مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌ها: تعداد 75 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند که از این تعداد، برای 49 نفر درن تعبیه شد و برای 26 نفر درن تعبیه نگردید (‌به ترتیب گروه A و گروه B). میانگیـن زمان بستری در گـروه A، حدود 22/3 روز پس از جراحی بود و این زمان برای گروه B حدود 92/1 روز بود. در یکی از بیماران گـروه A، گـذاشتن درن، باعث تغییر در تصمیم‌گیری برای کنترل عـوارض ‌پس از عمل بیمار شد و در 48 مورد دیگر‌، بدون تأثیر بود. نتیجه‌گیـری: باتوجه به نتایج حاصل از این مطالعه، تعبیه درن در جراحی کله‌سیستکتومی لاپاراسکوپیک باعث افزایش قابل توجه طول اقامت بیمار در بیمارستان می‌شود و در ضمن تأثیر معنی‌داری در تصمیم‌گیری پس از عمل ‌بیمار ندارد. لذا تعبیه روتین درن در کله‌سیستکتومی بدون عارضه توصیه نمی‌شود. Introduction & Objective: Laprascopy is the selected procedure in cholecystectomy and because of reducing complications, like pain, infection, and the duration of hospital staying, it is a favorite procedure for most surgeons. Drain insertion in laparoscopic cholecystectomy can increase post operative hospital staying. In this study we compared post operative hospital staying of our patients with (group A) and without (group B) drain. Materials & Methods: In this study we compared post operative hospital staying of patients, who had recently undergone laparoscopic cholecystectomy in Logman Hakim Hospita and had drain insertion, with those who did not have it. The effect of drain in post operative management was also assessed. Results: This study included 75 patients. Drain was inserted for 49 patients (group A) and was not inserted for the remaining 26 patients (group B). The average post operative hospital staying was about 3.22 days in group A and 1.92 days for group B. In one of the group a patients, drain altered post operative management, but it had no significant effect on others. Conclusions: According to the results of this study, the routine use of drain can increase post operative hospital staying in uncomplicated laparoscopic cholecystectomy and it has no significant effect on post operative management of the patients. Thus, it is not recommended routinely. کله‌سیستکتومی، لاپاراسکوپی، درن Cholecystectomy, Laparascopy, Drain 57 61 دکتر اسماعیل حاجی نصرالله e.hajinasrollah@gmail.com No دکتر سینا صفامنش No دکتر علی خوشکار No دکتر غزال حاجی نصرلله No دکتر نورالله صالحی No دکتر حسن پیوندی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ارتباط غلظت هموگلوبین و شاخص تودة بدنی ما در در سه ماهة اول نخستین بارداری با وزن هنگام تولد نوزاد زمینه و هدف: حدود 7/7% کل نوزادان متولد شده در جهان دارای وزن پایین هنگام تولد هستند. همچنین 56% زنان باردار در کشورهای در حال توسعه، 18% در کشورهای توسعه یافته و 80% در جنوب آسیا مبتلا به کم خونی می‌باشند. نتایج مطالعات در مورد ارتباط میان میزان غلظت هموگلوبین مادر و وزن موقع تولد نوزاد، ضدونقیض می‌باشد و در کتاب‌های رفرنس زنان و زایمان نیز در مورد این ارتباط نکتة خاصی ذکر نشده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی ارتباط غلظلت هموگلوبین و شاخص تودة بدنی مادر در سه ماهه اول نخستین بارداری با وزن موقع تولد می‌باشد. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه تحلیلی مقطعی، پرونده 555 مادر باردار اول زا مراجعه کننده به 5 مرکز بهداشتی درمانی شهر رشت، بین شهریور 83 تا شهریور 86، که حاوی کلیه اطلاعات مورد نیاز مطالعه، از جمله سن، قد، وزن و هموگلوبین مادر و وزن هنگام تولد بودند، به طور تصادفی انتخاب شده و مورد بررسی قرار گرفتند. البته مادرانی که دارای فاکتورهای دخالت کننده بر وزن هنگام تولد بودند، مانند زایمان پره ترم، ناهنجاری‌های جفتی و ژنتیکی، بیماری‌های مزمن و استفاده از داروهای خاص، از مطالعه ما حذف شدند. اطلاعات به دست آمده توسط آزمون‌های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی مورد آنالیز قرار گرفتند. یافته‌ها: در این مطالعه ارتباط معنی‌داری میان غلظت هموگوبین مادر در سه ماهه اول نخستین بارداری و وزن موقع تولد نوزاد وی به دست نیامد. همچنین این ارتباط بر حسب عامل دخالت کننده سن مادر نیز معنی‌دار نشد، اما این ارتباط در شاخص تودة بدنی بیشتر از kg/m230 معنی‌دار بود (041/0P= و 225/0 R=). در مطالعة ما فراوانی نسبی وزن کم هنگام تولد 4% و ماکروزومی 5% بود. همچنین میزان فراوانی نسبی کم خونی در مادران باردار مطالعه ما 3/21% بود. نتیجه‌گیـری: بر اساس یافته‌های این مطالعه میان غلظت هموگلوبین در سه ماهه اول نخستین بارداری و وزن هنگام تولد نوزاد ارتبـاط معنی‌داری وجود ندارد. میزان فراوانی نسبی وزن کم هنگام تولد در جامعه مورد مطالعه ما از میزان متوسط جهانی کمتر است. همچنیـن میزان فراوانی نسبی کم خونی در مادران باردار مطالعه ما از کشورهای در حال توسعه کمتر و از کشورهای توسعه یافته کمی بیشتر است. Introduction & Objective: About 7.7% of all born neonates through at the world have low birth weight. Also 56% of pregnant women in under developed countries, 18% of pregnant women in developed countries and 80% of pregnant women in South Asia are anemic. The result of studies, which have been already done, about the relationship between mother's hemoglobin concentration and birth weight of her neonate are contravertial and also in reference books of obstetrics and genycology nothing is specifically mentioned about this issue. Our aim in this study is to evaluate the relationship between mother's hemoglobin concentration and BMI in the first trimester of pregnancy and birth weight of her neonate. Materials & Methods: This was a cross sectional study in which the files of 555 nulipar women, which related during August 2004 - August 2007 to 5 health center in Rasht city, during August 2004-August 2007, were selected randomly and referred to the data needed for this study, such as age, height, weight, mother's hemoglobin and birth weight of her neonate were collected. Other confounding factor such as prematurity, genetic disorders, placental insufficiency, chronic disease and administration of some special drugs were eliminated. The data were analyzed by pearson and linear regression Analysis. Results: There was not significant relationship between mother's hemoglobin concentration during the first terimestr of pregnancy and her neonate's birth weight. Also the relationship between mother's hemoglobin concentration and her neonate's birth weight with interfering factor of age, was not significant, but the relationship with the interfering factor of BMI, in BMI higher than 30 kg/m2 was found to be significant (P=0.041). The ratio of LBW in our study was 4% and the ratio of macrosomy was 5%. Also ratio of anemic pregnant women in our study was 21.3%. Conclusions: According to our study there is no significant relationship between mother's hemoglobin concentration during the first terimestr of pregnancy and her neonate's birth weight. The ratio of LBW in our study was lower than world-wide average. Also the ratio of anemic pregnant women in our study was lower than under developed countries and a little higher than developed countries. هموگلوبین مادر، وزن پایین هنگام تولد، بارداری Maternal Hemoglobin, Low Birth Weight, Pregnancy 62 68 دکتر رویا فرجی royafaraji1371@yahoo.com No دکتر فریبا میربلوک No دکتر سیده هاجر شارمی No دکتر مریم اصغرنیا No دکتر محمدعلی جوافشانی No دکتر مجید غلامزاده No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد پلاستیک دفورمیتی ساعد به دنبال تروما در یک بیمار بزرگسال در این گزارش یک مورد پلاستیک دفورمیتی ساعد به دنبال تروما وگیر کردن اندام فوقانی درون دستگاه در استخوان‌های ساعد یک فرد بالغ به صورت قوسی شدن ساعد همراه با شکستگی همزمان استخوان بازوی همان طرف معرفی می‌گردد. علائم بالینی بیمار علاوه بر درد بازو بخاطر شکستگی، شامل دفورمیتی ساعد و قوس دار شدن آن و محدودیت حرکات چرخشی ساعد (سوپیناسیون و پروناسیون) بود، ولی معاینه عروقی عصبی نرمال بود.خراش‌های سطحی در سرتاسر اندام فوقانی وجود داشت. در رادیوگرافی ساعد، کمانی شدن رادیوس و اولنا مشهود بود. A Case of plastic deformity of forearm due to trauma and engagement of upper extremity in an industrial machine in a skeletally mature adult, with ipsilateral humerus fracture, is reported in this article. Clinical findings were pain in the forearm, deformity, and limitation of rotation (supination and pronation). Neurovascular examination was normal. Superficial abrasions were seen throughout upper extremity. In the radiography, the radius and ulna had an apex dorsal bow. پلاستیک دفورمیتی، تروما، کمانی شدن استخوان، ساعد Plastic Deformity, Truma, Bowing of Bone, Forearm 69 73 دکتر بابک سیاوشی Siavashi@Tums.ac.ir No دکتر عباس عبدلی تفتی No دکتر میرمصطفی سادات No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد نادر تودة بزرگ در مدیاستن خلفی گـواتر داخل قفسة صدری اولیه به خصوص در مدیاستن خلفی بسیـار نادر بوده و کمتر از 1% گواترهای خلف جناغی و مدیاستینال است. خونگیـری آنها از عروق داخل قفسة صدری می‌باشد. در این مقـاله یک مرد 64 ساله معرفی می‌شود که با علامت تنگی نفس و سرفه مزمن مـراجعه نموده و در سی‌تی اسکـن قفسه صدری یک تودة بزرگ در مدیاستن خلفی با گسترش به مدیاستن قدامی فوقانی داشت. بیمار با برش توراکـوتومی خلفی جانبی جدار عمل شد و تـوده برداشته شد و تمامی علائم بالینی بیمار در پیگیـری از بین رفت. خونگیری تـوده فوق از عـروق داخل قفسه صدری شریان و ورید بی‌نام بود. Primary intrathoracic goiter, especially of posterior mediastinum were rare and were less than 1%. Primary intrathoracic goiters supplied by intrathoracic blood vessels. We introduce a patient who referred with a huge mass in the posterior mediastinum extended to the anterior superior mediastinum with a sign of dyspnea and chronic cough. This mass was easily removed through standard postrolateral thoracotomy and all the symptoms of the patient were resolved .The blood supply of mass arises from intrathoracic vessels. مدیاستن، سرفه مزمن، تنگی نفس Mediastinum, Chronic Cough, Dyspnea 74 78 دکتر سید عباس طباطبائی goharian@resident.mui.ac.ir No دکتر سید مظفر هاشمی No دکتر مجتبی احمدی نژاد No دکتر امیرحسین داورپناه جزی No دکتر وحید گوهریان No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID پژوهش در جراحی: تبدیل مشکلات بالینی به مطالعات تحقیقاتی اقدامات درمانی، دخالت‌های تشخیصی و روش‌های جراحی که روزمره اعمال می‌شوند ماحصل تحقیقاتی است که یک یا چندین دهه قبل به دنبال سئوال یا مسئله‌ای صورت گرفته است. ابهاماتی که امروزه در حین بررسی و درمان ایجاد می‌شود قدم اولیه طرح تحقیقاتی است که نتیجة آن سال‌های بعد در روند تشخیص و درمان تغییر ایجاد خواهد کرد. در این فصل با شیوة تبدیل یک سئوال یا مسئله به طرح تحقیقاتی آشنا می‌شویم. 79 85 دکتر سیدعباس میـرمالک SAM@Mirmalek.net No گـروه متـرجمین No