Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID jalali 1388 9 10 gregorian 2009 12 1 17 3 online 1 fulltext

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID تظاهرات اجتماعی و روانی ناشی از تومورهای مغزی، مروری بر مقالات و منابع پزشکی زمینه و هدف: تومورهای مغزی هم به عنوان بیماری‌های بدخیم و هم به عنوان ضایعات تخریب کننده نسج مغز با اختلال در عملکرد بخش‌های درگیر، تأثیرات شگرفی بر زندگی بیماران و خانواده‌هایشان اعمال می‌کنند. این اثرات در زمینه‌های مختلف از جمله عملکرد شناختی، روانی، حسی و حرکتی بروز می‌کند. هدف از این مطالعه، مروری بر تظاهرات روانی در بیماران دچار تومورهای مغزی بر حسب نوع و محل ضایعات است. مواد و روش‌ها: تعداد 114 مقاله از سال 1364 تا 1387 بررسی شدند. از بین این مقاله‌ها به 55 در متن استناد شده است. یافته‌ها: 1% تا 2% بیماران مبتلاء به بیماری‌های روانی، دچار تومور مغزی می‌باشند. عوامل مختلفی در بروز تظاهرات روانی و اجتماعی تومورهای مغزی دخالت دارند که از جمله می‌توان به محل ضایعه، وضعیت روانی زمینه‌ای بیمار قبل از ابتلاء، وضعیت عملکرد شناختی و نحوة پاسخ بیماران و اطرافیان به تنش‌های زندگی اشاره کرد. نتیجه‌گیـری: از آنجا که تظاهرات بیماری در مبتلایان به تومور مغزی طیف وسیعی دارد، همکاری منسجم بین تیم‌های جراحی مغز و اعصاب، رادیولوژی، داخلی، اعصاب، بیهوشی، انکولوژی ‌و روان پزشکی در تشخیص و درمان این ضایعات امری ضروری و اجتناب‌ناپذیر است. Objectives and Backgrounds: Brain tumor, both being and malignant are progressive neurodegenerative disease and has a direct effect on the patient’s cognitive, neurological and psychic functions. They cause focal cerebral dysfunction at the site of the tumor lesion. Studies focusing on psychiatric symptoms in brain tumor have been mainly descriptive and the numbers of cases in studied populations have been small. The purpose of this review article is to define psychiatric symptoms in relation to tumor characteristics and its location among patients with brain tumors. Materials and Methods: Among the papers written between 1985 to 2008 about mental disorders, we chose 114 papers and the extracted data from 55 papers are summarized in this review article. Results: Psychiatric symptoms can be the first and only signs of primary brain tumor and between 1-2% of patients with a psychiatric disorder may have unrecognized brain neoplasm. The factors suggested to be associated with psychiatric symptoms among brain tumor patients are tumor location, patient’s premorbid psychiatric status, tumor-associated cognitive symptoms and adaptive or maladaptive response to stress. Conclusion: Since patients with brain tumors have multiple somatic and psychic symptoms, collaboration between units of neurosurgery, radiology, anesthesiology, neurology, oncology and psychiatry is inevitable in its diagnostics and therapy. تومورهای مغزی، تظاهرات روانی، علائم Brain Tumor, Psychological, Symptoms 1 8 دکتر سيدمحمـود طباطبائي Mehradhospital@yahoo.com No دکتر افسون صديقي No دكتر اميـرسعيد صديقي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسة اسکن سستامیبی با سونوگرافی در لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیرویید در هیپرپاراتیروییدیسم اولیه زمینه و هدف: اکسپلور دو طرفه گردن روش استاندارد خوبی برای لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیرویید در هیپرپاراتیروییدیسم اولیه می‌باشد. ولی تمام جراحان تجربه کافی برای اکسپلور دقیق گردن را ندارند. اما روش‌های جدید جراحی برای اکسپلور یک طرفه گردن، حداقل تهاجم را دارند. بنابراین لوکالیزاسیون دقیق قبل از عمل می‌تواند باعث کاهش زمان و تنش جراحی ‌شود. مواد و روش‌ها: در مطالعه‌ای از نوع مطالعات آینده‌نگر ارزشیابی تست‌های تشخیصی80 بیمار با هیپرپاراتیروئیدی اولیه اثبات شده به واسطه کلسیم و پاراتورمون بالا مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج سونوگرافی غدد پاراتیرویید با یافته‌های حین جراحی و نتایج اسکن تکنسیوم مقایسه شدند. همچنین معیارهایی مثل وزن آدنوم، کلسیم قبل از عمل و سطح پاراتورمون بیمارانی که آدنوم آنها با اسکن یا سونوگرافی لوکالیزه شده یا نشده بود، با آزمون Student-t test مقایسه شد. یافته‌ها: سونوگرافی، غده پاراتیروئید بزرگ شده را در 61 نفر از 80 بیمار (3/76%) به درستی نشان داد که حساسیت 5/83% و ارزش اخباری مثبت 7/89% داشت. اسکن تکنسیوم نیز در 63 بیمار (8/78%) مثبت بود که حساسیت 85% و ارزش اخباری مثبت 3/91% داشت. هیچ اختلاف معنی‌داری بین سونوگرافی و اسکن تکنسیوم در لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیروئید در این مطالعه وجود نداشت. ارتباط معنی‌داری بین سطح پاراتورمون و لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیروئید توسط اسکن تکنسیوم وجود داشت (P=0.01). وقتی هر دو روش اسکن تکنسیوم و سونوگرافی در لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیروئید بررسی شدند، در 73 بیمار (3/91%) به درستی محل آدنوم را نشان دادند که حساسیت 3/97% و ارزش اخباری مثبت 5/93% داشتند. نتیجه‌گیـری: سونوگرافی، روش حساس و دقیقی جهت لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیروئید در هیپرپاراتیروییدیسم اولیه بوده و در کارایی قابل مقایسه با اسکن تکنسیوم می‌باشد. بر اساس نتایج به دست آمده، استفاده از یکی از دو روش عنوان شده جهت لوکالیزاسیون آدنوم پاراتیروئید و در صورت منفی شدن، استفاده از روش دیگر توصیه می‌شود. Introduction & Objective: Bilateral neck exploration is the good standard for parathyroid adenoma localization in primary hyperparathyroidism. But not all of surgeon have the necessary experience for accurate surgical exploration. But there are new methods for surgery like unilateral exploration and minimally invasive surgery. Thus, preoperative localization could reduce time and stress of surgery. Materials & Methods: In a prospective study 80 patients with documented primary hyperparathyroidism through raised serum calcium and parathyroid hormone (PTH), the results of sonographic localization were compared with the findings of surgery and 99mTechnetium sestamibi scintigraphy. Also variables such as preoperative serum calcium, PTH level and adenoma weight were compared between patients whom adenoma had been localized or not localized through sonography or Sestamibi scan with student’s t-test. Results: In a prospective diagnostic tests accuracy study, 80 patients with primary hyperparathyroidism enrolled. Sonography detected enlarged parathyroid glands in 61 of 80 patients (76.3%), with sensitivity of 83.5% and positive predictive value (PPV) of 89.7%. Sestamibi scintigraphy detected adenoma in 63 patients (78.8%) with sensitivity of 85% and PPV of 91.3%. There was no significant deference between sonography and scintigraphy in localization of adenomas. When both sonography and scintigraphy were used for localization, they located 73 adenomas (91.3%), with sensitivity of 97.3% and PPV of 93.5%. Conclusions: Sonography is an accurate method for localization of enlarged parathyroid glands in primary hyperparathyroidism, and overall it is comparable with sestamibi scintigraphy. This study suggests a strategy of initial testing with one or the other method, followed by the alternate imaging test if the first test gives negative result. سونوگرافی، اسکن، لوکالیزاسیون، هیپرپاراتیروییدیسم اولیه Sonography, Scintigraphy, Localization, Primary Hyperparathyroidism 9 15 دكتر شيرزاد نصيري nasiri@razi.tums.ac.ir No *، دكتر احمدرضا سروش No دكتر اميرپژمان هاشمي No دكتر انوشيروان هدايت No دکتر سارا مصفا No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ارتباط میزان بروز دلیریوم پس از جراحی قلب و عوامل مداخله‌گر حین عمل زمینه و هدف: تغییر حاد در وضعیت ذهنی است که با اختلال در سطح هوشیاری، کاهش میزان توجه و تغییرات شناختی مشخص می‌شود و سیر متغیری در طول دورة خود دارد. دلیریوم در افراد مسن و بیماران بستری، خصوصاً پس از اعمال جراحی بزرگ، شایع بوده و باﻋﺚ افزایش مرگ و میر و عوارض در بیماران می‌شود. اخیراً میزان بروز دلیریوم بعد از برش جراحی قلب، بیش از90℅ گزارش شده است. تقریباً یک چهارم تا یک سوم بیماران روزهای 2 تا 7 پس ازعمل جراحی قلب، دچار اختلالات روانشناختی می شوند. باتوجه به افزایش میزان اعمال جراحی قلب و افزایش سن بیماران به هنگام جراحی، عوارضی نظیر دلیریوم پس از عمل، رو به فزونی است. مطالعات متعددی بر روی اتیولوژی دلیریوم پس از جراحی قلب صورت گرفته، اما هنوز دلیل قاطعی برای آن بیان نشده است. در این مطالعه بر آن شدیم تا ارتباط بین میزان بروز دلیریوم پس از جراحی قلب و برخی عوامل مداخله‌گر حین عمل را مورد بررسی قرار دهیم. مواد و روش‌ها: طی 6 ماه 250 بیمار بالای 50 سال که تحت جراحی CABG به طور الکتیو قرار می‌گرفتند در بیمارستان شهید مـدرس تهـران، به روش نمونه‌گیـری برگزیده شدند. وضعیت روانشناختی بیماران 5 روز قبل از عمل 2 و 7 روز پس از عمل توسط آزمـون غربالگـری MMSE مورد ارزیابی قرار گرفت، سپس با توجه به نمرة آزمون و براساس DSM - IV، موارد ابتلا به دلیریوم مشخص شدند. یافته‌ها: در این مطالعه میـزان بروز دلیـریوم پس از جـراحی قلـب باز 47% می‌باشـد، میـزان بروز دلیـریوم با مدت بای‌پس قلبی ـ ریوی بیشتر از 120 دقیقه، زمان کراس کلامپ آئورت بیشتر از 75 دقیقه، هماتوکریت حین عمل کمتر از30℅ و دمای حین پمپ کمتر از 30 درجه سانتی‌گراد افزایش نشان می‌داد. در این مطالعه بین EuroSCORE و میزان بروز دلیریوم ارتباط معنی‌داری به دست نیامد. نتیجه‌گیـری: با توجه به نتایج بدست آمده، در نظر گرفتن مسائل روحی روانی، بخصوص اختلالات شناختی همچون دلیریوم بعد از جراحی قلب باز از اهمیت بالایی برخوردار است و می‌بایست مطالعات بیشتری در جهت کشف علل زمینه‌ساز آن انجام گیرد، چرا که حذف برخی علل زمینه‌ساز دلیریوم می‌تواند در درمان آن کمک کننده باشد. Introduction & Objective: Delirium is an acute mental state, characterized by disturbed consciousness and cognitive dysfunction occurring in the setting of a physiological derangement, caused by a medical disorder. Cognitive decline after cardiopulmonary bypass (CPB) surgery, especially in the elderly patients, is of significant concern, since the advent of CPB procedures. Most prospective neuropsychological studies also found postoperative cognitive decline, early after surgery. Nowadays the incidence of postoperative delirium is more than 90% in some reports. Recently, the rate of cardiac surgeries has risen in the aged population, and the social and economic impacts of these complications has increased. We are about to evaluate the relationship between the incidence of delirium after heart surgery and some of the intraoperative factors. Materials & Methods: During 6 months in a university-affiliated hospital, 250 patients of over 50 years old, who were elected for CABG surgery, enrolled in the study. All patients were examined preoperatively and in the second and seventh postoperative days as well; with a comprehensive neuropsychological and neuropsychiatry assessment; (mini-mental-state examination). DSM-IV was also used to confirm the diagnosis. Results: In this study, the incidence of delirium after open heart surgery was 47%. This study indicates that delirium after heart surgery is associated with CPB time>120 minutes, cross-clamp time>75 minutes, intraoperative HTC<30% and intraoperative temperature<30°C. There was no relationship between EuroScore and Delirium. Conclusions: Although the origin of the postoperative neuropsychological alterations is unclear, the present data suggests an association between some factors and postoperative delirium, and its knowledge can help us to prevent or cure this complication. Yet, a continuous investigation for the prevention of postoperative Delirium incidence and its treatment is essential. دلیریوم، جراحی قلب Delirium, Cardiac Surgery 16 25 دکتر آرش قنواتي a_ghanavati@yahoo.com No دکتر مهنوش فروغي No دکتر سمانه اسماعيلي No دکتر سيد احمد حسن‌تاش No دکتر علي اصغر بلوريان No دکتر مهران شاهزماني No دکتر محمود بهشتي منفرد No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسة نتایج سه روش جراحی آرتروپلاستی در بیماران مبتلا به آنکیلوز مفصل تمپورومندیبولار زمینه و هدف: آنکیلـوز مفصل تمپـورومندیبولار [Temporomandibular (TMJ)] علاوه بر محـدودیت باز شدن دهـان باعث بهداشـت ضعیف دهان، آبسة دندان و ایجـاد دفـرمیتی و غیـرقرینگی در ناحیة صورت می‌شود. علیـرغم اینکه در رابطه با کارایی روش‌های مختلف آرتـروپلاستی TMJ تحقیقـات متعـددی انجـام شـده اسـت، ولی کمـاکان در مـورد بهتـرین روش ترمیـم آنکیلوز TMJ اختـلاف نظر وجـود دارد. هـدف از انجـام این مطالعـه، مقایسـه سه روش جـراحی استفـاده از گـرافت کـوستوکنـدرال )] (CCG [Costo-Chondral Graft،گرافت با استفاده از فاسیای تمپـورال وگرافت با به کارگیری پروتز سیلیکون در درمان آنکیلوز مفصل تمپورومندیبولار می‌باشد. مواد و روش‌ها: طی سال‌های 1376 الی 1386 تعداد 34 بیمار که با تشخیص آنکیلوز TMJ در بیمارستان حضرت فاطمه (س) بستری شده و تحت جراحی آرتروپلاستی Interpositional Gap قرار گرفته بودند‌، وارد مطالعه شدند. از این تعداد 10 بیمار با روش CCG، 10 بیمار با روش اینترپوزیشن با پروتز سیلیکون و 14 بیمار با روش آرتروپلاستی با فاسیای تمپورال تحت جراحی آرتروپلاستی قرار گرفتند. نتایج سه روش فوق پس از پیگیری حداقل 7 ماهه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. جهت مقایسة نتایج جراحی در گـروه‌های مختلف بیماران (داده‌های کیفی - اسمی دوحالته) از آزمون کای‌اسکور استفاده شد. یافته‌ها: شایعترین علت آنکیلوز در مطالعة حاضر تروما (9/52%) بوده است. 19 بیمار عمل جراحی دو طرفه داشته‌اند که در 12 بیمار (2/63%) عمل جراحی با شکست و در 7 بیمار (8/36%) با موفقیت همراه بوده است. در مجموع 29 بیمار از فیزیوتراپی استفاده کرده‌اند، که از این تعداد در 12 بیمار (4/41% ) عمل جراحی با شکست و در 17 بیمار (6/58%) با موفقیت همراه بوده است. 5 بیمار نیز بدون فیزیوتراپی پیگیری شده‌اند که از این تعداد، نتیجة درمان در 4 بیمار (80%) با شکست و در یک بیمار (20%) با موفقیت همراه بوده است. نتیجه‌گیـری: در مقایسة نتایج اعمال جراحی یکطرفه و دو طرفه موفقیت عمل جراحی یک طرفه بصورت معنی‌داری بیشتر بوده است (P = 0.03)، در حالیکه بطور کلی میزان موفقیت سه روش جراحی مذکور یکسان بوده و مقایسة نتایج اعمال جراحی با یا بدون فیزیوتراپی نیز بیانگر تفاوت معنی‌دار آماری بین گروه‌ها نبوده Introduction & Objective: Temporomandibular joint (TMJ) ankylosis can lead to the restriction of mouth opening, poor mouth cavity hygiene, dental abscess and face deformity. Despite several researches concerning the TMJ arthroplasty techniques, there are controversies about the best surgical technique in TMJ ankylosis repair. In this study, we report the comparison of three surgical techniques - Costo Chondral Graft (CCG), Temporal Fascia Graft and Silicon Prosthesis Graft - in TMJ arthroplasty. Materials & Methods: In 10-year duration (1997-2007), thirty four patients with TMJ ankylosis were admitted in Fatima Hospital, and they all were included in this study. They were operated with Inter positional Gap Arthroplasty. Ten patients were operated with CCG surgical techniques, 10 patients with Silicon Prosthesis Graft and 14 patients with Temporal Fascia Graft. Results of these surgical techniques were compared after at least 7-month post operation follow up. Results: In this study, the most frequent cause of TMJ ankylosis was trauma (52.9%). 19 patients had bilateral surgical operations that resulted in 12 unsuccessful (63.2%) and 7 successful cases (36.8%). Overall, 29 patients used post operation physiotherapy and that resulted in 12 unsuccessful (41.4%) and 17 successful cases (58.6%). Conclusions: In TMJ arthroplasty, unilateral surgical operations were significantly more successful (P=0.03), whereas the results in these three surgical operation techniques were the same. In addition, the use of post operation physiotherapy did not show significant statistical differences in the results. آنکیلوز مفصل تمپورومندیبولار، آرتروپلاستی، گرافت کوستوکندرال، فاسیای تمپورال، پروتز سیلیکون Temporomandibular Joint Ankylosis, Artheroplasty, Costo Chondral Graft, Temporal Fascia, Silicon Prosthesis 26 31 دكتر محمد اسماعيل حسني M.E.HASSANIMD@Yahoo.com No دكتر سيد کمال فروتن No دكتر نوراحمد لطيفي No دكتر هادي نمازي No دکتر سيد جابر موسوي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسة حساسیت و ویژگی سونوگرافی با سی‌تی اسکن در تشخیص مایع آزاد داخل شکمی در بیماران دچار ترومای بسته شکمی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم‌الانبیاء زاهدان زمینه و هدف: امروزه تروما چهارمین علت مرگ ‌و میر در کشورهای پیشرفته می‌باشد. علت بخش عمده‌ای از این مرگ ‌و میرها در اثر ترومای بسته شکمی می‌باشد. بنابراین هر اقدامی که به تشخیص سریعتر خونریزی داخل شکمی کمک کند، در نجات جان این بیماران مؤثرتر خواهد بود. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه تحلیلی از نوع مقطعی کلیه بیماران مبتلا به ترومای بستة شکمی مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان خاتم الانبیاء(ص) زاهدان در طی سال 1385-1386 انتخاب شدند. اطلاعات بدست آمده از سونوگرافی و سی‌تی اسکن در پرسشنامه ثبت شده و پس از وارد کردن اطلاعات به نرم افزار 14 SPSS، از آمار توصیفی جهت بیان شاخص‌های توصیفی و از شاخص‌های حساسیت و ویژگی جهت تعیین ارزش تشخیصی سونوگرافی در مقایسه با سی‌تی اسکن استفاده شد. یافته‌ها: از 100 بیمار بررسی شده 20% زن و80% مرد بودند. شایعترین علامت بالینی در هر دو گروه جنسی درد شکمی و سپس تندرنس شکمی بوده است. بین علایم بالینی مختلف از نظر وجود مایع آزاد شکمی و گزارش سی‌تی اسکن اختلاف معنی‌داری بدست آمد (017/0=P). حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی سونوگرافی در تشخیص مایع آزاد شکمی به ترتیب84%، 86% ،91% و 75% بوده و در تشخیص صدمات داخل شکمی به ترتیب 54%،90%، 65% و 79% می‌باشد. نتیجه‌گیـری: سونوگرافی دارای حساسیت، ویژگی و دقت کافی جهت بررسی مایع آزاد شکمی در ترومای بسته شکمی در مقایسه با سی‌تی اسکن در گروه سنی اطفال و بزرگسالان می‌باشد، که اگر با صدمات پارانشیمی احشاء شکمی ترکیب شود، این پارامترها به طور محسوسی بخصوص در گروه سنی اطفال بالاتر می‌رود. Introduction & Objective: Nowadays, trauma is the fourth cause of mortality and morbidity in developed countries. The major cause of these mortalities was intra-abdominal hemorrhage due to blunt abdominal trauma. Therefore, any action taken for helping quicker diagnosis of intra-abdominal hemorrhage could save the lives of patients more effectively. Materials & Methods: This analytical cross-sectional study concerns the patients with abdominal blunt trauma admitted to the emergency section of Khatam al Anbia hospital during 2006-2007. Information from sonography and CT scan registered in the questionnaire were analyzed with statistical software SPSS 14.We used sensitivity, specifity, positive predictive value, negative predictive value and accuracy as statistical tools for comparison. Results: From 100 patients surveyed, 20% were female and 80% male. The most common clinical symptoms in the both groups were abdominal pain and then abdominal tenderness. Between different clinical symptoms, from the point view of existing abdominal free fluid and CT-scan report, we received significant differentiation (P=0.017). Sensitivity, specificity, negative and positive predictive value of sonography in diagnosis of abdominal free fluid were 84%, 86%, 91% and 75% respectively and in the diagnosis of Intra abdominal damage were 54%, 90%, 65% and 79% respectively. Conclusions: Sonography has sensitivity, specificity and enough accuracy for surveying abdominal free fluid in blunt abdominal trauma in comparison with CT-Scan in children and adults age group, and if combined with abdominal viscera parenchymal abnormalities, these parameters would go sensitively up in children's age group. سی‌تی‌اسکن، سونوگرافی، ترومای بسته شکمی، حساسیت، ویژگی CT Scan, Sonography, Abdominal Blunt Trauma, Sensitivity, Specificity 32 38 دکتر زهره روحاني dr.rouhani@gmail.com No دکتر بهزاد نارويي No دکتر ميرزا آقا تيموري No دکتر عبدالصمد شيخ‌زاده No دکتر محمد قاسمی‌راد No دکتر فرشيد محبی No دکتر عليرضا خزاعی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ارتباط علایم و عوارض بیماری برگر با میزان حساسیت به سرما و توزیع فصلی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش تهران طی سال‌های 1380 - 1386 زمینه و هدف: حساسیت به سرما یا تشدید درد در مواجهه با سرما، از زودرس ترین علائم بروز بیماری برگر است. این طرح با هدف تعیین میزان حساسیت به سرما و توزیع فصلی مراجعات بیماران مبتلا به بیماری برگر مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش تهران از تاریخ 1/7/80 لغایت 1/7/86 انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به روش توصیفی گذشته‌نگر انجام شد، بدین ترتیب که از بین بیماران مبتلا به بیماری برگر، مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش، تعداد 205 نفر به روش غیرتصادفی ساده انتخاب شدند. اطلاعات مورد نیاز طرح با توجه به اطلاعات موجود در پرونده و مصاحبه با بیماران به دست آمد و در برگه‌های اطلاعاتی از پیش آماده شده یادداشت شد. یافته‌ها: میانگیـن سن بیمـاران 08/13±96/45 سـال بود. 197 نفر (1/96%) مرد و 8 نفر (9/3%) زن بودند. 190 نفر (7/92%) Smoker Active و 15 نفر (3/7%) Passive Smoker بودند. فصل شروع اولین علائم بیماری برگر در 36 نفر (6/17%) بهار، 26 نفر (7/12%) تابستان، 62 نفر (2/30%) پاییز، 81 نفر (5/39%) زمستان بود. در بین 205 نفر بیمار، در اولین مراجعه 170 نفر (9/82%) دارای زخم و 28 نفر (7/13%) دارای گانگرن بودند، که در 66 نفر (2/32%) آمپوتاسیون انجام شد.تمام بیماران در تمام مراجعات ماه‌های مختلف سال دارای درد بودند و با سرما دچار تشدید درد می‌شدند. تعداد مراجعات بعد از اولین مراجعه کاهش قابل ملاحظه‌ای داشته است که احتمالاً به دلیل بهبود علایم در این بیماران به دنبال قطع سیگار، اجتناب از سرما و درمان‌های مختلف می‌باشد. یعنی با تدابیری همانند قطع سیگار، دارو و سمپاتکتومی، مراجعات بعدی کاهش میابد. نتیجه‌گیـری: اکثـر بیمـاران مبتلا به برگـر اولین علائمشـان در ابتدای بروز بیمـاری برگـر در فصول سرد سال یعنی ترتیب زمستـان و پاییز شروع می‌شود. بیمـاران برگری در مـرحلة حاد علائم نسبت به سرما حساس هستند، یعنی دچار تشدید درد می‌شوند. به نظـر می‌رسد که قطع مصرف سیگار، تجویز دارو، سمپاتکتـومی و راه‌های دیگر درمانی، به تدریج مـراجعات بعدی بیماران را کاهش می‌دهد. Introduction & Objective: One of the earliest signs of Buerger's disease is cold sensitivity and increased pain with cold. In this study, we evaluated cold sensitivity and seasonal variation of Buerger's disease in patients admitted to Shohada hospital during 2001-2008. Materials & Methods: In this Descriptive study of the patients with Buerger's disease who were admitted to Shohada Hospital, 205 patients were selected sequentially. All the information were extracted using medical records. Results: The mean age of patients was 45.96±13.08 years old. Among them 96.1% were male and 92.7% active smoker. Season of initiation of first signs of Buerger's disease, were 39.5% in winter, 30.2% autumn, 17.6% in spring and 12.7% in summer. At first presentation, 82.9% had ischemic ulcerations, 13.7% had gangrene and 32.2% had surgical amputation. Conclusions: Most of our patients showed the first signs of Buerger's disease in the seasons of winter and autumn. These patients had cold sensitivity and increased pain with cold. It seems that, smoking cessation, medication therapy and sympathectomy results in decreasing the symptoms and signs of the reffered referral patients. بیماری برگر، حساسیت به سرما، علائم Buerger's Disease, Cold Sensitivity, Symptoms 39 44 دكتر محمد مظفر Mohamad_Mozafar@Yahoo.com No دكتر محمد امين سرشت No دكتر عطاء الله حيدري No دكتر امير حسين جلالي No دكتر علي عبدالهي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی میزان شیوع و حساسیت آنتی‌بیوتیکی استاف اورئوس در بینی پرسنل بخش‌ جراحی بیمارستان‌ بعثت همدان زمینه و هدف: استاف اورئوس، یکی از مهمترین باکتری‌های بیماریزای انسانی است. در حدود 20% افراد سالم، ناقل دائمی و 60% ناقل متناوب استاف اورئوس هستند. حفرة بینی یکی از محل‌های مهم کلونیزاسیون این باکتری است. هدف این مطالعه بررسی شیوع حاملین استاف اورئوس در بینی پرسنل درمانی بخش‌های جراحی بیمارستان‌های آموزشی همدان و حساسیت آنتی‌بیوتیکی آن و مقایسه آن با افراد سالم جامعه بود. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مورد شاهدی 246 نفر (123 نفر از پرسنل درمانی بخش‌های جراحی بیمارستان‌های آموزشی همدان و 123 نفر از کارکنان ستادی دانشگاه علوم پزشکی همدان) وارد مطالعه شدند. از هر نفر یک سواپ بینی جهت ایزولاسیون استاف اورئوس تهیه و مقاومت آنتی‌بیوتیکی آن با استفاده از آنتی‌بیوگرام تعیین شد. داده‌ها پس از استخراج توسط نرم افزار آماری 17 SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: 17 نفر (8/13%) از گـروه مـورد و 14نفر (4/11%) از گروه کنتـرل کشت مثبـت برای استـاف اورئوس داشتنـد که تفـاوت آماری معنی‌داری از نظـر شیـوع باکتـری در دو گـروه وجـود نداشت (351/0=P). در گـروه مورد، بین شیوع استاف اورئوس با نوع بخش، مدت زمان اشتغال و شغل تفاوت آماری معنی‌داری وجود نداشت (05/0<P). در هر دو گروه تمامی بیماران به پنی‌سیلین مقاوم و به وانکومایسین حساس بودند. در گروه مورد، تمامی بیماران به کلیندامایسین مقاوم بودند. در گروه شاهد [Methicilin Resistant Staph Aureus (MRSA)] تمامی افراد به کوتریموکسازول و سفازولین حساس بودند. 9/52% از افراد گروه مورد و 7/35% از افراد گروه شاهد مقاوم به متی‌سیلین بودند. نتیجه‌گیـری: در مطالعة حاضر هر چند فراوانی حاملین بینی استاف اورئوس در پرسنل درمانی بخش‌های جراحی بیمارستان‌های آموزشی همدان بیشتر از جمعیت عادی بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود. فراوانی حاملین بینی در پرسنل بیمارستانی در مطالعة ما کمتر از مطالعات سایر مناطق می‌باشد. Introduction & Objective: Staphylococcus Aureus (SA) is one of the most prevalent bacterial pathogens in human beings. Approximately 20% of healthy persons are persistent carriers and 60% are intermittent carriers of SA. Nasal cavity is one of the important sites of its colonization. The aim of this study was the study of the frequency of staphylococcus areus nasal carriers in the surgical staff of Hamadan Educational Hospitals, and it's antimicrobial susceptibility pattern. Materials & Methods: In a case-control study, 246 persons (123 persons from surgical staff of Hamadan Educational Hospitals and 123 persons from the healthy personnel of Hamadan university) entered in our study. A nasal soap was prepared from each patient for SA isolation and its antibiotical susceptibility were determined with antibiogram. Data were analyzed with the SPSS. Results: 17 persons (13.8%) of the study group and 14 persons (11.4%) of the control group had positive cultures for SA. There was no meaningful statistical difference in SA prevalence (P: 0.351). In the study group, there was no meaningful statistical difference between SA prevalence with ward, occupation and occupation time (p>0.05). In both groups all cases were resistant to penicillin and were sensitive to Vancomycin. In the case group all subjects were resistant to Clindamycin. In control group all subjects were senstive to cephazolin and cotrimoxazole. 59.2% of the cases and 35.7% of the controls were MRSA. Conclusions: Although in present the study the prevalence rate of nasal carriers of staphylococcus aureus was higher in medical personnel than healthy people, but the difference is not statistically significant. In this study, the number of carriers of medical personnel is less than reports from other countries. استاف اورئوس، حساسیت، مقاومت دارویی Staphylococcus Areus, Sensitivity, Drug Resistant 45 55 دكتر امير درخشان‌فر dr_mamani_m @Yahoo.com No دکتر مژگان مماني No امين نيايش No دكتر محمد يوسف عليخاني No پيمان دارابي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID تأثیر پیریدوکسین بر تهوع و استفراغ حاملگی زمینه و هدف: تهوع واستفراغ اوایل حاملگی، شکایت شایعی است که می‌تواند هزینه‌های اقتصادی و روانی سنگینی بر زن باردار و خانواده وی تحمیل کند. با توجه به این مساله که بسیاری از خانم‌های باردار به علت ترس از عوارض جانبی داروها بر روی جنین به دنبال دارو درمانی مناسب نمی‌روند، استفاده از ویتامین‌ها که ایمن بودنشان پذیرفته شده است، به عنوان خط اول درمان، مفید می‌باشند. در این مطالعه، تأثیر ویتامین ب 6 (پیریدوکسین) بر تهوع و استفراغ حاملگی در خانم‌های باردار با سن حاملگی زیر 16 هفته مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: در طول زمستان 1385، 70 خانم باردار زیر 16 هفـته بارداری که با شکایـت تهـوع و استفـراغ اوایل بارداری به یک مطب خصوصی و 4 مرکز بهداشتی درمانی شهـری مراجعه نمـودند، به صورت تصادفی در دو گروه قرار داده شدند. پس از اخذ رضایت نامه، یک گروه پیریدوکسین40 میلی‌گـرم در روز به مـدت 5 روز و به گـروه دیگر دارونما، به روش دو سویه کور داده شد. بیمـاران شدت تهـوع خود را بر اساس درجه مقایسة عینی (VAS) 24ساعت قبـل از درمان و سپس دوبار در روز، در طی 5 روز درمان ثبـت کردند و همچنیـن تعـداد اپیـزودهای استفـراغ خـود را در 24 ساعت قبل از درمان و 5 روز درمان ثبت کردند. سپس داده‌ها به کمک آزمـون‌های t دو گـروه مستقـل، کای‌دو، تحلیل کـوواریانس، ویلکاکسون، مان ـ ویتنی و رگـرسیون لجستیک رتبه‌ای تحت آنالیز قرار گرفتند. یافته‌ها: میانگین تغییرات شدت تهوع بعد از درمان نسبت به شدت تهوع پایه، در گروه پیریدوکسین بیشتر از گروه دارونما بوده است (P=0.019). همچنین آزمون مان ـ ویتنی نشان داد که تعداد اپیزودهای استفراغ در گروه پیریدوکسین به طور معنی‌داری بیش از گروه دارونما کاهش یافته است (P =0.019). نتیجه‌گیـری: پیریدوکسین به طور مؤثری، تهوع و استفراغ اوایل بارداری را کاهش می‌دهد و می‌توان آن را با دوز 40 میلی‌گرم در روز به مدت 3 تا 4 روز تجویز کرد. Introduction & Objective: Nausea and vomiting in early pregnancy are common symptoms which are a great burden either economically or psychologically on the pregnant women and her family. Considering the fact that, pregnant women do not seek appropriate medical treatment because of their concern of drug's side effects on fetus, it would be useful to administrate vitamins, which are accepted as safe drugs, for the first line treatment. Our Purpose was to determine the effectiveness of Pyridoxine for nausea and vomiting of pregnant women with less than 16 weeks of gestational age. Materials & Methods: During the winter of 2006, 70 pregnant women with less than 16 weeks of gestational age, who had attended a private clinic and four urban Health Centers in Rasht, were randomly divided in to two groups to receive either oral Pyridoxine 40 mg per day or placebo during five days, in a double- blind fashion. Patients graded the severity of their nausea by a visual analog scale over 24 hours before the treatment and then during the five days of treatment. They also recorded the number of vomiting episodes over the previous 24 hours before the treatment and during the five days of treatment. Data was analyzed by t-test, ANCOVA, ordered logistic regression, chi-square, Mann-Witney and Wilkoxon tests. Results: There was a significant decrease in the mean of post therapy minus baseline nausea score in the pyridoxine group compared with that in the placebo group (P= 0.019 - ANCOVA). There was also a greater reduction in the mean number of vomiting episodes in the pyridoxine group (P= 0.042 - Mann witney test) Conclusions: Pyridoxine is effective in decreasing nausea and vomiting in early pregnancy and it can be administrated 40 mg per day during 3 to 4 days. حاملگی، تهوع، پیریدوکسین، دارونما Pregnancy, Nausea, Pyridoxine, Placebo 56 63 دكتر رويا فرجي r_farajidarkhaneh@yahoo.com No دكتر سيده هاجر شارمي No دکتر آبتين حيدرزاده No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID فیستول‌های مجرا به رکتوم زمینه و هدف: این مطالعه گزارش 10 ساله ما از 8 بیمار با فیستول بین مجرا و رکتوم است که به روش‌های York-Mason، از طریق پرینه همراه با قرار دادن فلپی از عضله گراسیلیس و شکمی همراه با برداشتن استخوان پوبیس و قرار دادن فلپی از امنتوم درمان شده‌اند. مواد و روش‌ها: ما پرونده‌های پزشکی 8 بیمار که بین مارس 1995 تا سپتامبر 2005 در مرکز ما تحت عمل جراحی ترمیم فیستول بین مجرا و رکتوم قرار گرفته بودند را مورد بررسی قرار دادیم. سه نفر از این بیماران به علت آسیب نافذ (گلوله، جراحی سنگ مثانه از طریق پرینه) دچار فیستول شده بودند، اینها به طریقه York-Mason تحت درمان قرار گرفتند. 3 بیمار متعاقب تصادم و شکستگی لگن و قطع شدن مجرای ادرار دچار فیستول شده بودند، اینها از طریق شکم به همراه برداشتن استخوان پوبیس و قرار دادن فلپی از امنتوم درمان شدند. روش جراحی از طریق پرینه با قرار دادن فلپی از عضله گراسیلیس در دو بیمـار به کار گرفته شد. علت فیستول این بیماران رادیوتراپی بود. قبل از عمل جراحی ترمیمی برای تمام بیماران کلستومی انحـرافی تعبیه شد. برای 1 تن از این بیماران قبل از مراجعه به مرکز ما جراحی به منظور بستن فیستول از طریق آنال انجام شده بود، که موفقیت‌آمیز نبود. 7 بیمار دیگر به طریقه‌های غیرجراحی تحت درمان‌های طولانی مدت قرار گرفته بودند. یافته‌ها: تمام بیماران مرد بودند. میانگین زمان پیگیری بیماران 4 سال بود. میانگین سن بیماران 5/50 سال بود. اندازة فیستول‌ها 1-2 سانتیمتر و در فاصله 3-4 سانتیمتری از شیار آنال بود. فیستول‌های 5 بیمار از 8 بیمار که به روش‌های York-Mason و از طریق پرینه با قراردادن فلپی از عضله گراسیلیس درمان شدند، بهبود یافتند. سه بیماری که از طریق شکم به همراه برداشتن استخوان پوبیس درمان شدند، دچار عود فیستول و تنگی مجرای ادرار شدند که تحت ترمیم مرحله‌ای مجرا قرار گرفتند و در هنگام عمل فلپی از پوست پرینه بر روی فیستول قرار داده شد. در مرحله بعد مجرا ترمیم گردید و مشکل بیماران برطرف شد. پس از درمان کامل هیچ کدام از بیماران دچار بی‌اختیاری ادرار یا مدفوع نبودند. فقط 3 بیماری که ابتدا از طریق شکم به همراه برداشتن استخوان پوبیس تحت درمان قرار گرفته بودند، دچار ناتوانی جنسی شده بودند. نتیجه‌گیـری: روش جراحی York-Mason برای ترمیم فیستول‌های بین مجرا و رکتوم یک روش با نتایج بسیار خوب و عوارض کم می‌باشد. به ویژه در فیستول‌های متعاقب جراحی و کوچک که بافت حاشیه‌ای سالم و بدون عفونت یا اسکار باشد. در موارد فیستول‌های ناشی از رادیوتراپی با نسج نامناسب و سایز بزرگ فیستول روش پرینه‌آل همراه با اینترپوزیشن عضله گراسیلیس نتایج خوبی به همراه دارد. Introduction & Objective: Urethrorectal fistula (URF) is a rare occurrence, usually following surgery or another intervention for prostatic disease, penetrating trauma, pelvic fracture and inflammatory bowel disease. Spontaneous closure is rarely successful and reconstructive procedures are usually performed. We reviewed retrospectively the medical records of 8 patients who underwent URF repair between March1995 and September 2005. Materials & Methods: Fistulaes were repaired in 3 patients due to penetrating trauma (gun shot injury, perineal surgery for bladder stone) using York Mason, in 3 patients due to pelvic fracture urethral distraction defeat using Transabdominal Transpubic with omental flap and in 2 patients due to pelvic radiation, using Transperineal with gracilis flap techniques. Diverting colostomy was performed before reconstructive surgery. One patient had failed transanal fistula repair before admission to our center, and the other 7 patients had undergone long term unsuccessful conservative management. Results: Overall, 5 of 8 patients with URF were repaired successfully using the York Mason and Transperineal with gracilis flap techniques. Three patients with URF who underwent Transabdominal Transpubic with omental flap repair had urethral stricture and recurrence of fistula. They were managed by stage urethroplasty and a perineal skin flap was placed on the fistula. After the completion of reconstructive surgery, none of patients had urinary or fecal incontinence, but 3 patients who were repaired by Transabominal Transpubic approach were suffering from erectile dysfunction. Conclusions: York Mason technique has excellent results for URF with low morbidity, specially for small iatrogenic fistula with healthy margin and without scar or infection. In large fistulas due to previous radiotherapy with in appropriate tissue transperineal repair with gracilis interposition has good results. فیستول مجرا، فیستول رکتال، پرینه Urethral Fistula, Rectal Fistula, Perinea 64 70 دكتر محمدعلی زرگرشوشتری dr.zargarm@gmail.com No دكتر حسین شاهرخ No دكتر کوشا کمالی No دکتر محمدرضا ضيغمي No دکتر رضا عاقل‌نژاد No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ده سال تولید علم جراحان ایران بر اساس پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی* از سال 1998 تا 2007 زمینه و هدف: در این مقاله با بهره‌گیری از روش کتاب‌سنجی به بررسی ده سال وضعیت تولیدات علمی جامعه جراحان ایران در پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: داده‌های این پژوهش با استفاده از پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی گردآوری شده است. پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی قسمت‌های مختلفی دارد که از سه بخش آن یعنی SCI, SSCI, Art & Humanities جهت گردآوری داده‌ها استفاده شده است. جهت این کار اصطلاح جراحی در مکان کلید واژه و محدود به ایران وارد گردید و نتایج به دست آمده را به وسیله موتور آنالیز این پایگاه تحلیل و سپس داده‌ها با نرم‌افزار اکسل جهت تحلیل بیشتر مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها: 67% تولیـدات علمـی در حـوزة جـراحی به وسیله ده دانشـگاه صورت گرفته است که در این میان دانشگاه علوم پزشکـی تهـران با تولیـد 126 مـدرک (1/17%) در صـدر قـرار دارد و دانشـگاه علـوم پزشکـی شیـراز با تولیـد 81 مـدرک (11%) از تولیـدات علمـی حـوزة جـراحی در رتبـة دوم قـرار دارد. بیشتـرین مشـارکـت بیـن‌المللی پـژوهشگـران کشـورمـان با پژوهشـگران کشورهای ایالات متحـده آمـریکا می‌باشد که تعـداد 59 مقـاله (8%) از تولیـدات علمی در این حوزه را به خود اختصـاص داده است. مجـله Transplantation Proceedings 276 مـدرک (3/37%) از تولیـدات علمی کشـورمان را به چـاپ رسانده است در جایگاه اول قـرار دارد. پژوهشگران کشورمان 87% پژوهش‌ها را پیرامون سه موضوع Transplantation با 281 مـدرک (38%)، Immunology با 277 مـدرک (5/37%) و Clinical Neurology با 86 مدرک (6/11%) به ترتیب در رتبه‌های اول تا سوم قرار دارند. نتیجه‌گیـری: نتایج این پژوهش نشان داد که روندی صعودی در تولید علم محققان کشورمان در این حوزه وجود دارد. همچنین این پژوهش، پژوهش‌های محققان ایرانی را تا پایان سال 2007 بر اساس داده‌های پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی مورد بررسی قرار داده است بنابراین می‌توان انتظار داشت که مقالات بیشتری به وسیله محققان ایرانی منتشر شده باشد که در این پایگاه پوشش داده نشده است. لازم است پژوهشی راجع به چاپ در مجلات غیر آی.اس.آی صورت گیرد تا بهتر بتوان نقشه علمی محققان ایرانی را در این زمینه ترسیم نمود. Introduction & Objective: In this article, we use Bibliometric methods to review and compare 10 years of scientific productivity of Iranian surgeon community in the ISI database. Materials & Methods: The data of this study has been collected from three sub databases of the ISI database. These 3 sub databases are, Science Citation Index (SCI), Social Science Citation Index (SSCI), and Art and Humanities Citation Index (A and HCI). Entering the keyword of SERGERY in topic search of ISI database, the retrieved items were analyzed by the analysis engine of the database, and then the data were further analyzed by the EXCEL software. Results: Our findings showed that 67% of the scientific productivity of Iranian surgeon community has been produced by 10 Iranian universities. In this regard, Tehran University of medical sciences researchers have authored 126 documents which constitute 17.1% of all productions. In second rank is Shiraz University of medical sciences that has produced 81 documents, which consists of 11% of all productions. The most international cooperation of the Iranian surgical researchers has been with the researchers of USA i.e. 59 articles have been co-authored with the help of USA surgery researchers. Concerning journals publishing the research of the Iranian surgeon community, the journal of Translations Proceedings, has published 276 documents, which constitutes 37.3% of all productions in this realm. Our findings also show that topics of Transplantation, Immunology and Clinical Neurology have had the lead in publications. Conclusions: Our search showed that the scientific productivity of Iranian surgeons has been ascending in these years. This study includes the publications which have appeared in the ISI journals. The other researches in this regard have not been covered in this article. Thus, Iranian Surgeons have had more publication activity than those which have appeared in the ISI data base. For better understanding of Iranian surgeon's research activity, it is suggested to have a research in the other databases than that of ISI database. تولید علم، جراحان ایران، پایگاه اطلاعاتی آی.اس.آی Scientific Production, Iranian Surgeons, Information Sciences Institute 71 78 رحیـم علیجانی alijanir@pnu.ac.ir No نورالله کـرمی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد کیست هیداتید اولیه امنتوم کیست هیداتید، در بسیاری از نقاط جهان و از جمله در کشور ما یک بیماری آندمیک است که از نظر بهداشت عمومی، جهات سیاسی و اقتصادی و مهاجرت واجد اهمیت زیادی است. کیست هیداتید می‌تواند در هر قسمتی از بدن جایگزین گردد. در این مطالعه یک مورد نادر کیست هیداتید اولیه امنتوم گزارش می‌شود که یافته‌ای نادر بوده و به تعداد معدودی در منابع ذکر شده است. با توجه به اندمیک بودن بیماری کیست هیداتید در ایران، توجه بیشتر به کیست هیداتید و مروری بر منابع جدید تشخیص و درمان آن مفید به نظر می‌رسد. Hydatid cyst is an endemic disease in many parts of the world including our country. It is significant from the viewpoint of public health, political and economic and migration considerations. It can involve any part of human body. In this study we report a case of primary isolated hydatid cyst of omentum which is an unusual location for this disease. To the best of our knowledge this is the first case of primary isolated omental hydatid cyst in Iran. A similar case has been reported in the literature. Due to endemic occurance of hydaid disease in Iran, we review the literature in terms of unusual location of the disease, hoping to strengthen our knowledge about this disease. کیست، هیداتید، امنتوم Cystic, Hydatic, Omentum 79 83 دكتر علي غفوري aghafouri@sina.tums.ac.ir No دكتر شيرزاد نصيري No دكتر محمدرضا مبين No دكتر مهدي تهمتن No دکتر محمد نظري No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد تراتوم بالغ رتروپریتونئال تراتـوم یک تومور با منشاء ژرم سل از نوع غیرسمینوما می‌باشد. با وجود آنکه بیشتر تراتوم‌ها در تخمدان‌ها یا بیضه افراد بالغ روی می دهد، در ساختـارهای خط وسط مانند ساکروکوکسیژیوس، مدیاستن قدامی، رتروپریتوئن و غدد پینه‌ال هم مشاهده شده است. تراتوم اولیه رتـروپریتونئال به ندرت در بالغین گزارش شده است. در این مقاله ضمن بررسی موارد مشابه گزارش شده به معرفی مرد 18 ساله‌ای که به دلیل تودة شکـم به ابعاد 20×20 سانتیمتر تحت عمل جراحی قرار گرفت می‌پردازیم. تشخیص هیستوپاتولوژیک تراتوم بالغ بوده است. Teratomas are germ cell tumors of a nonseminomatous type. Whereas most teratomas occur in the ovaries and testes of adolescents, they can be found in midline structures such as sacrococcygeum (congenitally), anterior mediastinum, retroperitoneum, and the pineal gland. Primary retroperitoneal teratomas are extremely rare in adults. We meanwhile describe the latest report of mature retroperitoneum teratoma, introduce the case of an 18-year-old man with 20×20 Cm abdominal mass that undergone surgery. Histopathological examination revealed a mature teratoma. تراتوم بالغ، رتروپریتونئال، تودة شکم Retroperitoneal, Teratoma, Abdominal Mass 85 89 دكتر حسن پيوندي hassan.peyvandi@gmail.com No دکتر محمد کاکاوند No دكتر سيدامير موسويان No دكتر مجيد عمادي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID پژوهش در جراحی: ریاست اجلاس از هنگامی که شروع به نوشتن مقالاتی در زمینه‌ای خاص می‌کنید، تا به عنوان یک مرجع در آن زمینة خاص مطرح تا به یک میزگرد ‌دعوت می‌شوید، راه طولانی در پیش است. دعوت‌های مکرر از شما تجربه‌ای را فراهم می‌کند که آمادگی ریاست یک اجلاس را کسب کنید و به تمام جزئیات علمی و اجرایی یک نشست علمی توجه داشته باشید. 90 93 دكتر سيدعباس ميـرمالك SAM@Mirmalek.net No گـروه متـرجمين No