Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID jalali 1387 12 1 gregorian 2009 2 19 16 4 online 1 fulltext

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مروری بر زخم پای دیابتی و روش‌های نوین درمان آن، مروری بر مقالات و منابع پزشکی زمینه و هدف: هنوز هم علیرغم پیشرفت‌های زیادی که صورت گرفته است، پای دیابتی و عوارض متعاقب آن عامل مهمی در ناتوانی بیماران محسوب می‌شود. لذا بر آن شدیم تا با مطالعه‌ای سیستماتیک و مروری بر آخرین مقالات معتبر، مجموعه‌ای گردآوری نماییم که بتواند راهنمای برخورد با این بیماران باشد. مواد و روش‌ها: از منابع الکترونیک و منابع نمایه شده و معتبر استفاده شد و 877 مقاله به دست آمد. از بین این مقالات، مقالاتی که متن کامل آن‌ها موجود بود و در پنج سال اخیر منتشر شده بودند، مورد بررسی بیشتر قرار گرفتند. یافته‌ها: هنوز هم شروع زخم پای دیابتی را ناشی از نوروپاتی و نیز اختلال عروقی می‌دانند. عمق درگیری و وجود یا نبودن عفونت از اولین مواردی هستند که در برخورد با این بیماران باید واضح و روشن شوند. درمان آنتی‌بیوتیکی و درمان جراحی مکمل هم هستند و پس از آن، روش‌های پوشش زخم و تکنیک‌های پانسمان جدید مطرح شده‌اند. نتیجه‌گیـری: با توجه به موارد ذکر شده، به نظر می‌رسد که پیشگیری از بروز زخم و کنترل قند خون‌ از درمان زخم هم راحت‌تر است و هم از نظر اقتصادی به صرفه‌تر است. در صورت به وجود آمدن زخم، در قدم اول باید سعی در جلوگیری از عفونی شدن زخم کنیم و اگر عفونت رخ داد از دبریدمان به موقع غافل نشویم. Introduction & Objective: Today, regardless of significant progresses, diabetic foot and its complications are major cause of morbidity in diabetic patients. So, we decided to have a systematic review of valuable papers and prepare a valuable a collection to guide the management of these patients. Materials & Methods: From electronic journals and papers, 877 papers were extracted and among them, those were chosen that were published in the last five years and their full texts were available. Results: Neuropathy and vasculopathy are still taken to be the roots of diabetic foot ulcers. Determination of depth of involvement of tissues and existence of infection are two most important factors which must be cleared at the beginning of treatment. Anti biotic therapy and surgery are complement of each other and then, soft tissue coverage and new dressing techniques are considered. Conclusions: Prevention of the ulcer and exact control of blood sugar are more convenient and more economical than treatment of diabetic foot ulcer. If ulcer appears, the priority is to prevent infection and if infection happens, on time treatment of if is necessary if limb salvage is desired. دیابت، زخم پا، درمان، پیشگیری Diabetes, Foot Ulcer, Treatment, Prevention 1 7 بهادر اعلمي ‌هرندي No آرمين اعلمي ‌هرندي No بابك سياوشي Siavashi@Tums.ac.ir No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID امکان استفاده از نای به جای مری برای درمان ضایعات مری زمینه و هدف: جایگزینی قطعاتی از مری که درگیر تومور، صدمات و یا بیماری‌های دیگر شده است، معمولاً نیاز به اعمال جراحی سنگین و پیچیده نظیر قرار دادن معده، کولون، رودة باریک و یا نسوج مرکب پوست دارد. در حالی که رزکسیون قطعاتی از نای در گردن و آناستوموز مجدد دو سر آن کاری ساده، عملی و کم عارضه است. ما به این فکر افتادیم که در یک مطالعة تجربی قطعه‌ای از مری در گردن را خارج کرده و به وسیلة قطعه‌ای از نای جایگزین کنیم تا شاید راهکار ساده‌تری‌ برای بیماران مبتلا به ضایعات مری پیدا شود. مواد و روش‌ها: در سـگ‌های بالـغ طی یک عمـل جراحی تحت بیهـوشی عمـومی از طریق شـکاف گردنی، 5 سانتیمتـر از طـول نـای را در حالیـکه پایه عروقی آن حفـظ گـردیده بود، جـدا کـرده و بعـد 5 سانتیمتـر از مـری را رزکسیون کرده، نای جـدا شـده به دو سر مـری باقیمـانده آناستـومـوز گـردید. سپـس دو سـر نای قطـع شـده نیـز به یکدیگـر آناستومـوز شد. یافته‌ها: بلع حیوانات و صدا بعد از عمل طبیعی بود. اثری از آسپیراسیون در معاینات بالینی و رادیوگرافی دیده نشد. در بررسی‌های حین اتوپسی، آناستوموزها باز و بدون علائمی از تنگی بود. نتیجه‌گیـری: جایگزینی قطعه‌ای از مری به وسیله قطعه‌ای از نای امری امکان‌پذیر و کم عارضه است و احتمالاً می‌تواند در ضایعات مری گردنی در انسان مـورد استفاده قرار گیرد. Introduction & Objective: The replacement of segments of esophagus damaged by a tumor or other diseases is usually difficult requiring complex surgical procedures such as replacement of the involved area with stomach, colon, small bowel or composite tissue flaps. In esophageal lesions, this problem is more complicated; whereas, the resection of the segments of trachea and anastomosis of the two ends is a simple and practical procedure with low complications. In this experimental study we resected a piece of cervical esophagus and replaced it with a segment of trachea to find a simple solution for patients suffering from esophageal lesions. Materials & Methods: In 20-30 kg mature adult dogs, 5 cm of trachea was resected while preserving its attachments to the surrounding fibroareolar tissues. Then, 5 cm of esophagus was resected and replaced with the prepared segment of trachea. End to end tracheal anastomosis performed by a combination of interrupted and running vicryle sutures and anastomosis of esophageal ends to the tracheal segment was performed by running nylon sutures. Results: No complication occurred during surgery. Both swallowing function and voice were normal in all three dogs after the operation. Oral diet started the day after operation. No sign of aspiration was seen in clinical and radiographic examinations. On autopsy examination, anastomoses were patent without being narrowed or having abnormal muscosal changes. Conclusions: The replacement of segment of esophagus with an autogenous tracheal segment is a practical procedure with low complications and can probabely be used for the treatment of esophageal lesions in human begings. مری، بازسازی، نای Esophagus, Reconstruction, Trachea 8 14 عزیزالله عباسی azizollahabbasid@Yahoo.com No دامون انصاری No داوود شریفی No محمد ابرکار No فرهنگ ساسانی No نسرین رحمانی‌جو No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID ارزش تشخیصی شاخص شوک در پیشگویی حاملگی خارج رحمی پاره شده زمینه و هدف: کمتـر از 2 درصـد تمـام حاملگـی‌ها از نـوع خـارج رحمـی می‌باشنـد و حاملگـی خـارج رحمـی پـاره مهمتـرین علـت مـرگ مـادر مـرتبط با حاملگـی در سـه مـاه اول بارداری مـی‌باشـد. بیشتـرین خطـر حاملگـی خارج رحمی، مـوارد شناختـه نشـده در مـراحل زودرس آن و مـراجعه بیمـار در وضعیـت اورژانـس با پـارگی لـوله و خـونریزی داخـل شکـم می‌باشـد. هـدف از ایـن مطالعـه بـررسـی ارزش تشخیـصی شاخـص شـوکـی جهـت تشخیـص حاملگـی خـارج رحمـی پـاره شـده می‌باشـد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی روی 99 بیمـار مبتلا به حاملگی خارج رحمی بستـری در بیمارستان الزهرا(س) رشت صورت گـرفت. متغیـرهای مـورد بررسی سن بیمار، سن حاملگی، تیتراژ B-HCG، فشار خون سیستـولیک و تعـداد نبض و شاخـص شـوکی در زمان پـذیرش بیمـار، گـزارش سونوگـرافی، همـوگلوبین اولیه، حجم خون داخل شکـم و وضعیت لولـه‌های رحمی حین عمل بود. برای تمـام بیمـاران شاخص شوکی محاسبـه شـد. حساسیت، ویژگی، ارزش پیش‌بینی مثبـت و منفـی شاخص شـوک نقـطه برش در پیشگـویی پارگـی لـوله و خونریزی داخل شکمـی مـورد بررسی قرار گرفت. اطلاعـات به وسیله آزمـون‌های، کای دو، تی ‌استیودنت،‌تی تست و مان ویتنی، همبستگی پیرسون و رگرسیون پواسون با استفاده از نرم افزار آماری Stat 8, SPSS 15 تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: از 99 بیمار مبتلا به حاملگی خارج رحمی، 38 بیمار حاملگی خارج رحمی پاره و 61 بیمار حاملگی خارج رحمی غیر پاره داشتند. میانگین شاخص شوکی در گروه با حاملگی خارج رحمی پاره 3/099/0 و در حاملگی خارج رحمی غیرپاره 2/082/0 بوده که از نظر آماری اختلاف معنی‌دار بود P<0.01)). نقطه برش شاخص شوک 89/0تعیین شد. بین میزان خون داخل شکم و شاخص شوک ارتباط مثبت معنی‌دار وجود داشت (P<0.001). نتیجه‌گیـری: شاخص شوکی می‌تواند به عنوان معیاری جهت پیشگویی پارگی حاملگی خارج رحمی مورد استفاده قرار گیرد و شاخص شوک بیش از 89/0 یک عامل پیش‌بینی کننده ارزشمند برای تشخیص پارگی حاملگی‌خارج رحمی بوده و با خونریزی داخل شکم ارتباط دارد. Introduction & Objective: Less than 2% of all pregnancies are ectopic. Ruptured ectopic pregnancy (EP) remains the leading cause of pregnancy related maternal death in the first trimester. The greatest danger is related to undiagnosed early stage of tubal rupture. The aim of study is the dertermination of ability of the shock index in identifying ruptured ectopic pregnancy Materials & Methods: This cross sectional survey was conducted on 99 patients with ectopic pregnancy in Rasht's Alzahra hospital. We calculated shock index for all patients and then we calculated sensitivity, spicifity, positive and negative predictive values for each index. We determined the cut-off point of shock index with Roc curve and evaluated the correlation between shock index and hemoperitoneum. Statistical significans for variables were determined with the x2, Student t test, Pearson coefficient and logistic regression. All statistical calculations were done with Stat.V8, SPSS.15. Results: 38 of the 99 patients had ruptured EP and 61 of 99 patients had unruptured EP. The mean of shock index in ruptured group was 0.99±0.3 and in the unruptured group was 0.82±0.2 .There was significant difference between these two groups (P=0.001). The cut off point of shock index was ≥ 0.89.There was a significant correlation between hemoperitoneum and shock index (P≤ 0.001; r =0.54). Conclusions: The shock index ≥ 0.89 is a valuable predictive factor for Ruptured EP and has correlation with Hemoperitoneum. : حاملگی خارج رحمی، شاخص شوکی، پارگی لولة رحمی Ectopic Pregnancy, Shock Index, Tubal Rupture 15 21 رویا فرجی r_farajidarkhaneh@yahoo.com No فریبا میربلوک No آبتین حیدرزاده No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID معرفی یک سیستم نمره‌دهی برای ارزیابی توده‌های قابل لمس پستان در زنان زیر 40 سال زمینه و هدف: در خانم‌های زیر 40 سال مبتلا به تودة پستان، جراح به مواردی برخورد می‌کند که علیرغم انجام معاینة فیزیکی، ماموگرافی و آسپیراسیون سوزنی پستان نمی‌تواند به وضوح در خصوص انجام یا عدم انجام بیوپسی باز تصمیم‌گیری نماید. دراین مطالعه هدف آن است که دراین قبیل موارد باتوجه به اهمیت نسبی هر یک از سه روش فوق و طراحی یک روش نمـره‌بندی بتوان توده‌های قابل لمس پستان در زنان زیر 40 سال را دقیق‌تر بررسی کرده و به انجام بیوپسی باز اقـدام نمود. مواد و روش‌ها: تـوده‌های پستان به وسیله روشModified Triple Test Score (MTTS) که در آن نمره 1 برای خوش‌خیمی و نمـره 2 برای موارد مشکـوک و نمـره 3 برای موارد بدخیم برحسب معاینة بالینی، اولتراسونوگـرافی و آسپیـراسیون سوزنی مشخص می‌گـردد، ارزیابی می‌شوند. MTTS مجموع نتایج نمـره‌بندی شده مـوارد فـوق می‌باشد که توسط بیوپسی اکسیزیونال تصحیح می‌گردد. یافته‌ها: در بین 100 توده پستانی ارزیابی شده به 69 مورد نمره 3 و به 15 مورد نمره 4 تعلق گرفت که همگی خوش‌خیم بودند. 4 مورد نمره 5 داشتند که فقط یک مورد بدخیم بود. پنج مورد نمره 6 داشتند که 3 مورد بدخیم بود. به هفت مورد نمره 7, 8 و 9 تعلق گرفت که همگی بدخیم بودند. نتیجه‌گیـری: MTTS در نمـرات غیـر از 5 و 6 حساسیت تشخیصی 100% در تعیین ماهیت توده داشت، توده‌هائی که نمره 4 داشتند، همـگی خوش‌خیم بودند. نمـرات 7 تا 9 همگی به درمان قطعی منجـر شدند و نمـرات 5 و 6 نیازمند ارزیابی دقیق‌تر بودند. این روش در حالیکه همه مـوارد بدخیـم را شناسایی کرده است معهـذا به دلیل تشخیص قطعی و مسائل قانونی نیاز به بیوپسی باز را مرتفع نمی‌کند. Introduction & Objective: In women under 40 years of age, which are afflicted with palpable breast masses, the surgeon sometimes encounters situations that inspite of physical examination, mammography and fine needle aspiration, can't decide whether to perform open biopsy or not. The purpose of this study was to develop a rapid and accurate diagnostic test for palpable breast masses in women under the age of 40. Materials & Methods: Breast masses are evaluated utilizing a modified triple test score (MTTS) which assigned scores of 1 for benign, 2 for suspicious, and 3 for malignant masses from physical examination, ultra-sonography, and fine needle aspiration. The MTTS is the sum of three scores and is corrected with biopsy and follow up. Results: Among the 100 evaluated masses, 69 scored 3, 15 scored 4; all were benign. Four scored 5; 1 was malignant. Five scored 6 and three were malignant. Seven scored 7, 8, and 9 and all were malignant. Conclusions: The MTTS had 100% diagnostic accuracy in cases other than those with scores 5 and 6 points. Masses scores 4 points are benign. Those having scores seven up to nine points were proceed to definitive therapy. Those having scores five and six points need evaluation. This approach dose not avoids open biopsy in the majority of cases, but while captures all malignant cases. تودة پستان، بدخیم، خوش‌خیم Mass Breast, Malignant, Benign 22 29 علي غفوري aghafouri@sina.tums.ac.ir No شاهرخ عطاريان No سيدمحمد توانگر No ناهيد صديقي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسه‌ یافته‌های سونوگرافی شکمی با یافته‌های حین عمل در بیماران با شکم حاد در بیمارستان‌های سبلان و فاطمی اردبیل زمینه و هدف: مشکلات تشخیصی در تصمیم‌گیری بیماران با شکم حاد همواره باعث شده است که جراحان در صدد استفاده از ابزارهای پاراکلنیک برای تشخیص بهتر باشند. سونوگرافی با قدرت تشخیصی بالا، ارزان و بدون خطر بودن یکی از ابزارهای تشخیصی بسیار توانمند است. این پژوهش برآن است تا با مقایسة یافته‌های سونوگرافی شکم و مقایسة آن با یافته‌های بعد از عمل ارزش تشخیصی آن را مشخص سازد. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع تحلیلی ـ توصیفی می‌باشد. تعداد 220 بیمار با شکم حاد تحت سونوگـرافی قرار گرفتند. برای نمونه‌گیری از 2 بیمارستان سبلان و فاطمی اردبیل استفاده شد و برای تکمیل اطلاعـات از پرسشنامه نیز استفاده گردید. یافته‌ها: 122 نفر (4/55%) از شرکت کنندگان زن بودند .بیشتر شرکت کنندگان در گروه سنی 30 تا 39 سال قرار داشتند. بیشتر افـراد سونوگـرافی شده متأهل (8/51%) بودند. بیشترین محل درد مربوط به پری‌امبلیکال (60%) بود. اکثر شرکت کنندگان یافته‌های آزمایشـگاهی طبیعی داشتند. در نهایت اکثر موارد گزارش شده در مورد کله‌سیستیت و آپاندیسیت (5/87%) منجر به تشخیص صحیح حین عمل شد. نتیجه‌گیـری: به نظر می‌رسد که در بسیاری از موارد تشخیص‌های گزارش شده در سونوگرافی با یافته‌های حین عمل همسو بوده، در نتیجه پیشنهاد می‌شود که در موارد شکم حاد که با مشکل تشخیص مواجه می‌باشد، حتماً سونوگرافی به عنوان یک ابزار توانمند تشخیصی مورد توجه قرار گیرد. Introduction & Objective: Diagnostic difficulties in decision making for patients with acute abdomen always have made surgeons to utilize Paraclinical instruments for making better diagnosis. Ultrasonography with high diagnostic ability, is cheap, non invasive and one of the powerful instruments. The purpose of this study is to consider its diagnostic value by comparison of ultrasonigraphic and post-operational Finings. Materials & Methods: This is a cross-sectional study. 220 patients with acute abdomen underwent ultrasonography. Patients were chosen from two hospitals Fatemi and Sabalan. To collect information, question sheets were used. Results: 122 cases (55.4%) were female. The majority of cases were in the range of 30-39 years of age (46.3%). More cases were married (51.8%) and most of them were complaining of periumblical pain. Laboratory finings for most of patients were normal laboratory Findings. Finally, most of reported cases with cholecystitis and appendicitis (87.5%) were led to correct diagnosis during the operation. Conclusions: It seems that most of sonographic diagnoses reports were consistent with operational findings. Thus, it is suggested that in patients with acute abdomen which face with diagnostic problem, ultrasonography can be used as a useful tool. شکم حاد، سونوگرافی، آپاندیسیت Acute Abdomen, Sonography, Appendicitis 29 34 سراج مهاجري mohajeri_seraj@Yahoo.com No غفور داد جويي No محمدرضا بيگ‌زاده No الناز رضايي قلعه‌چي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی تأثیر کلونیدین خوراکی قبل از عمل در کاهش تهوع و استفراغ بعد از اعمال انتخابی ارتوپدی اندام بالغین زمینه و هدف: تهوع و استفراغ بعد از عمل [(PONV) Post Operative Nausea and Vomiting] از جمله شایعترین عوارض بعد از عمل می‌باشد و علاوه بر کاهش رضایت‌مندی بیماران بعد از عمل منجـر به عوارضی مانند پنومونی آسپیراسیون، از هم گسیختگی زخم و تأخیر در ترخیص بیماران نیز می‌گردد. به این منظور در سال‌های اخیر تلاش‌هایی در جهت کاهش دادن این عارضه به کمک داروهای مختلف صورت گرفته است. در این مطالعه تأثیر کلـونیدین خوراکی با دوز اندک در کاهش تهوع و استفراغ بعد از اعمال انتخابی ارتوپدی اندام مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: این مطالعه به روش مداخله‌ای ـ کارآزمایی بالینی تصادفی دو سویه کور در سال 1386 در بیمارستان خاتم الانبیاء(ص) شهر زاهدان بر روی 160 بیمار مرد در گروه سنی 20 تا 60 سال صورت پذیرفت، تمام بیماران کاندید انجام جراحی الکتیو در اندام‌ها بودند. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه 80 نفره تقسیم‌بندی شدند. به گروه مورد 45 دقیقه قبل از عمل 1/0 میلی‌گـرم کلونیدین و به گروه شاهد کپسول داروی خالی به عنوان پلاسبو (دارو نما) همراه با 50 سی‌سی آب تجویز می‌شد. هر دو گروه تحت رژیم بیهوشی استاندارد یکسان قرار گرفتند و پس از عمل در اتاق ریکاوری و سپس در بخش تا حداکثر 24 ساعت از نظر بروز تهوع و استفراغ تحت نظر قرار گرفتند، سپس فراوانی تهوع و استفراغ بعد از عمل در دو گروه با تست‌های آماری مورد مقایسه قرار گرفت. یافته‌ها: در گروه پلاسبو 32 بیمار (40%) در دوره بعد از عمل هیچگونه تهوع و استفراغی نداشتند، در حالیکه در گروه دریافت کننده کلونیدین 66 بیمار (5/82%) در دوره بعد از عمل بدون علامت بوده و دارای تهوع و استفراغ نبودند. آنالیزهای آماری حاکی از اختلاف آماری معنی‌دار بین دو گروه بود (P<0.0001). در کل فراوانی تهوع و استفراغ در گروه مصرف کننده کلونیدین کمتر از گروه دریافت کننده پلاسبو بود و عارضه جانبی خاصی مشاهده نشد. نتیجه‌گیـری: با استفاده از دوز کم کلونیدین خوراکی، می‌توان به طور قابل ملاحظه‌ای تعداد بیمارانی که بعد از اعمال جراحی ارتوپدی فاقد تهوع و استفراغ بعد از عمل هستند را افزایش داد. Introduction & Objective: Post operative nausea and vomiting (PONV) is regarded as important post operative complications that leads to reducing patients satisfaction and other complications such as aspirations pneumonia, wound dehiscence and delay in discharge the patient. Several drugs have been examinated for diminishing this complication during the past few years. In this study we compared the efficacy of oral clonidine in the prevention of PONV in two groups. Materials & Methods: This was a double blind randomized clinical trial performed on 160 patients who were candidate for elective limb orthopedic surgery at Khatam al-Anbia' (sal) hospital Zahedan, Iran at 2007. The patients were randomly grouped into two 80 member groups. The 1st groups was given 0.1 mg oral clonidine and the 2nd groups was given placebo 45 min before surgery. Then they underwent similar standard anesthetic methods and the follow up was done in recovery room and then in the orthopedic department for maximum of 24 h after surgery. The prevalence of PONV in the two groups was compared through statistical tests. Results: The results of this study in the two groups demonstrated a statistically meaning full difference between the prevalence of PONV in the two groups (P<0.0001). Side effects in both groups were equally rare. Conclusions: Using a low dose of oral clonidine can significantly increase the change of PONV free orthopedic surgeries. کلونیدین، تهوع و استفراغ بعد از عمل، جراحی ارتوپدی Clonidine, Post Operative Nausea and Vomiting (PONV), Orthopedic Surgery 35 41 افشین طاهری‌اعظم No اسماء سنجری‌پور No ابوالفضل امامـدادی ab.emamdadi@gmail.com No سیده‌فاطمه علـوی No رضوانه مشهـدی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID درمان 17 مورد بی‌اختیاری ادرار در زنان با روش IVS زمینه و هدف: بی‌اختیـاری ادراری مسألـه بسیار شایعی است که کیفیت زندگی میلیـون‌ها نفـر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است. بی‌اختیـاری ادراری استـرسی [Stress Urinary Incontinence (SUI)] شایعترین فـرم بی‌اختیاری ادراری است که زنان را بیش از مـردان درگیـر می‌نماید. از جمله درمـان‌هایی که در سال اخیـر در بسیاری از نقاط دنیا مـورد توجه قـرار گرفته Intravaginal Slingoplasty (IVS) می‌باشد. در این مطالعه ما به بررسی بیماران درمان شده به روش IVS در بیمارستان مجیبیان یزد پرداخته‌ایم. مواد و روش‌ها: ایـن مطالعه آینده‌نگـر نیـمه تجـربی (بدون گـروه شاهـد) بر روی 17 بیمـار زن مبتلا به SUI مـراجعه کننده به کلینیـک بی‌اختیـاری ادراری بیمارستـان مجیبیـان طی سال‌های 1385 و 1386 که تست مارشال آنهـا مثبـت بود و کاندید جراحی IVS شـده بودند، صورت گـرفت و نتـایج به کمـک نرم افـزار آماری SPSS 11.5 و آزمون ناپارامتری ویلکاکسون آنالیز گردید. یافته‌ها: میانگین سنی بیماران مورد مطالعه 86/5±41/43 سال (محدودة سنی 34 تا 55 سال) و میانگین تعداد زایمان در آنها 50/1±82/4 (محدودة 3 تا 7 زایمـان) بود. 3 مورد از بیماران (64/17%) علایم همراه شامل تکرر ادرار و Urgencyداشتند. 12 مورد (58/70%) از بیماران سابقة جراحی قبلی شکم یا لگـن داشتند. از نظر عـوارض 3 مورد (64/17%) پارگی مثانه حین عمل جراحی داشتند که هر 3 مورد در نخستین بیماران مورد IVS روی داده و حداقـل در 13 بیمار اخیر هیچ مـورد پارگی مثانه نداشتیم، بعلاوه 2 مورد (76/11%) احتباس ادراری بعد از عمل داشتند که با سونداژ برطرف گـردید و تنها یک مـورد (88/5%) دچار عفونت ادراری گردید. میانگین طول مـدت بستری بیماران در بیمارستان 15/1±4 روز (محـدودة 3 تا 7 روز) بود. در پیگیـری 6 هفته‌ای بیماران تنها یک بیمار همچنان از بی‌اختیاری شکایت داشت که جنبه وسواس روانی داشت و تحت درمان روانپزشکی قرار گرفت، در حالیکه از نظر ابژکتیو کلیه بیماران استرس تست منفی داشتند (P-value=0.000). پیگیری یکساله بیماران نیز حاکی از بهبودی ابژکتیو و سابژکتیو 35/82% بوده است (P-value<0.001). نتیجه‌گیـری: مجموعاً به نظر می‌رسد این شیوه به لحاظ پاسخ درمانی قابل مقایسه با شیوه‌های درمانی موجود و مطالعات مشابه می‌باشد، لیکن عوارض حین عمل در مقایسه با مطالعات IVS مشابه بیش از حد انتظار بوده است. Introduction & Objective: Urinary incontinence is a very common problem affecting the quality of life of millions of individuals all over the world. Stress Urinary Incontinence (SUI) is the most common form of urinary incontinence which affects women more than men. Intravaginal Slingoplasty (IVS) is a treatment for urinary incontinence which has attracted attention in various parts of the world in recent years. This study includes, stress urinary incontinence patients treated by IVS at the Mojibian hospital of Yazd, Iran. Materials & Methods: This study includes 17 SUI women patients who referred to the urinary incontinence clinic of Mojibian hospital during the years 2006-2007 and had a positive Marshal's test and candidates for IVS surgery were studied. Results were analyzed using SPSS 11.5 and wilcoxon test. Results: The mean age of the patients was 43.41+5.86 years (age ranges between 34 and 55 years). The mean number of previous child births was 4.82+1.5 (range 3-7 parturitions). 3 of the patients (17.64%) had symptoms of urinary frequency and urgency. 12 patients (70.58%) had history of previous abdominal or pelvic surgeries. Complications included intra operational urinary bladder tear in 3 cases (17.64%), post surgical urinary retention in 2 cases (11.76%), which was relieved by catheterization and only one case of infection (5.88%) was observed. The mean duration of hospital stay was 4+1.15 days (range 3-7 days). After 6 weeks of follow up, all of the patients had a negative stress test, but one patient complained of urinary incontinence which was of an obsessive psychiatric nature and the patient was treated by a psychiatrist (P-value=0.000). After one year of follow up, 82.35% of the patients were treated both objectively and subjectively. Conclusions: Even though general conclusion is not possible due to the small number of cases, it seems that the treatment response is comparable with other existing and customary modes of treatment, but the intra operational complications rate in the study was more than those in other similar IVS studies. بی‌اختیاری ادراری استرسی Stress Urinary Incontinence 41 47 مهديه مجيبيان mmojibian@yahoo.com No حسن نصيري‌طوسي No سعيد پاكدل No ليلا كوچك‌يزدي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی مقایسه‌ای درمان جراحی فیشر مزمن آنال با دو روش اسفنکتروتومی باز و اسفنکتروتومی بسته زمینه و هدف: فیشرآنال یک بیماری شایع آنورکتال است. مطالعة حاضر با هدف مقایسه درمان جراحی فیشر مزمن آنال با دو روش اسفنکتروتومی باز و اسفنکتروتومی بسته انجام شد. مواد و روش‌ها: 60 بیمـار مبتلا به فیشر مزمن مقعد که برای درمان جراحی به بیمارستان اکباتان همدان ارجاع شده بودند، بطور تصادفی در دو گـروه 30 نفـره (گـروه A: بیمـاران با جراحی باز و گـروه B: بیمـاران با جراحی بسته) مـورد مطالعه قرار گرفتند. پس از انجـام عمل جراحی، داده‌های مـورد نظر از زبان بیمـار و طبـق گفته او و نیز در مـواردی با معاینه پزشک، جمـع‌آوری شده و در پرسشنامه مـورد نظر به ثبت رسید که در واقـع جمـع‌آوری داده‌ها تا زمانی که بیمار تحت بستری در بیمارستان بود، در حضور بیمار انجـام گرفت و پس از مـرخص شدن از بیمارستان به منظـور پیگیری بیشتر و طولانی‌تر یا به صورت تلفنی یا با مراجعه به محل سکـونت بیمار و یا با مـراجعه بیمار به درمانگاه یا مطـب طبق زمان‌های تعیین شده انجام شده و در پرسشنامه به ثبت رسید. تجـزیه و تحلیل اطلاعات به کمک نرم افـزار آماری SPSS انجام شد. برای بررسی معنی‌داری آماری از آزمـون‌های کای اسکور و تی تست استفاده شد. یافته‌ها: میانگین مدت زمان بهبودی پس از عمل در بیماران مبتلا به فیشر مزمن مقعد در گروه باز، 55/3±53/21 روز و در گروه بسته، 1/2±7/7 روز می‌باشد که این اختلاف از نظر آماری معنی‌دار بود (001/0P<). میانگین مدت زمان بازگشت به کار در بیماران مبتلا به فیشر مزمن مقعد در گروه باز، 8/0±39/4 روز و در گروه بسته 1±27/3 روز می‌باشد که این اختلاف از نظر آماری معنی‌دار بود (001/0P<). میانگین مدت زمان احساس درد در بیماران مبتلا به فیشر مزمن مقعد در گروه باز 9/1±73/2 روز و در گروه بسته 33/1±73/1 روز بود که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (02/0(P=. نتیجه‌گیـری: بطورکلی با توجه به در نظر گرفتن وضعیت بهبودی، زمان بازگشت به فعالیت‌های عادی و درد بعد از عمل، در این مطالعه ما به این نتیجه رسیدیم که روش جراحی اسفنکتروتومی بسته بطور معنی‌داری بهتر از روش اسفنکتروتومی باز در درمان فیشر مزمن مقعد می‌باشد. Introduction & Objective: Anal fissure is a common problem that causes significant morbidity in a young and otherwise healthy population. In this study we aimed at comparing the two surgical treatments: Closed lateral internal subcutaneous sphincterotomy, and Open lateral internal subcutaneous sphincterotomy. Materials & Methods: 60 patients with signs and symptoms of chronic anal fissure who had referred to Ekbatan Hospital of Hamadan for surgical treatment, were included in this study. They were randomly divided into two groups of 30 patients, One group underwent Open Lateral internal subcutaneous sphincterotomy (group A), and the other group underwent close Lateral internal subcutaneous sphincterotomy (group B). Afterwards the questionnaires were filled in concerning the patients` demographic characteristics and the duration of their problem and their post surgical conditions such as: healing and back to work time and days with pain, using patients’ words and the physical exam performed by the physician during the patient’s stay in hospital and later on by interviewing the patients six month after the operation. The data were analyzed by SPSS 10 software and were compared by T-test and chi square tests. Results: Average healing time in the two groups was 21.53±3.55 days in group A and 7.7±2.1 days in group B, which are statistically different (P<0.001).Patients went back to work 4.39±0.8 days after operation in group A, and 3.27±1 days after operation in group B (P<0.001). Also average days with pain after surgical treatment was significantly different in the two groups (P=0.02). Hematoma was not discovered and bleeding did not take place in the first 48 hours post surgery in any of the patients. Conclusions: We suggest that open lateral internal sphincterotmy is associated with less post operative discomfort and healing times. اسفنکتروتومی باز، اسفنکتروتومی بسته، فیشر مزمن آنال Open Sphincterotomy, Closed Sphincterotomy, Chronic anal Fissure 47 52 امير درخشان‌فر dr_derakshanfar_a@Yahoo.com No امین نیایش No پيمان کاظمي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID توده‌های لگنی: نتایج جراحی‌های اخیر زمینه و هدف: با توجه به شیوع کم جراحی‌های لگنی و تواتر پائین توده‌های رتروپریتونئال، ما برای توجیه رویکرد جراحی وسیع در مـراحل اولیه بیمـاری‌های مذکور، نتایج جراحی توده‌های لگنی، بجز پروستات را در چند سال اخیر مورد بررسی قـرار دادیم. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه گذشته‌نگر 17 نفر از بیمـاران با توده‌های لگنی که تحت جراحی و رزکسیون توده‌های لگنی رتروپریتونال در بیش از 10 سال گذشته در مـرکز فوق تخصصی بیمـاری‌های کلیوی و مجاری ادراری شهید هاشمی‌نژاد قرار گرفته بودند را بررسی کردیم. یافته‌ها: از 17 بیمـار مورد بررسی قرار گرفته، 6 مورد مبتلا به انواع سارکـوم‌های بافت نرم لگنـی، سه مـورد مبتلا به تومورهای با منشاء عصبی از قبیل نوروفیبروماتوز، دو مورد کیست سمینال وزیکل، یک مورد کارسینـوم اوراکال، دو مـورد مبتلاء به فیبـروز رترو پریتـوان لگنی، یک مـورد مبتلا به آندومتـریوز، یک مورد مبتلا به تومـورهای ژرم سل به دنبال بیضه نـزول نکـرده، و یک مـورد مبتلا به آبسه لگنی به دنبال دستـکاری‌های سیستـم ادراری بوده است. اکثر بیماران بیشتر از 5 سال طول عمـر بدون تومـور داشته‌اند. از 17 بیمار، 12 نفر تومور محدود و بدون تهاجم به ارگان‌های حیاتی لگنی و مثانه داشته‌اند که 92% آنان یعنی 11 نفر طول عمر 5 ساله داشتند. در مقابل 29% یعنی 5 نفر از 17 بیمار تومورهای مهاجم به ارگان‌های اساسی لگنی و یا پریتوان داشتند که هیچ یک از 5 بیمار طول عمر 5 ساله نداشتند. عود موضعی در 5 بیمار (30%) دیده شد که 3 نفر آنان تحت رزکسیون مجدد قرار گرفتند. مهمترین عامل پیشگویی کننده طول عمر، پاتولوژی، مرحله آسیب‌شناسی تومور و منفی بودن حاشیه‌های جراحی بود. نتیجه‌گیـری: با توجه به این بررسی، برداشت گسترده تودة تومورال و تمامی بافت نرم و غدد لنفاوی اطراف که نتیجه آن منفی شدن حاشیه‌های جراحی باشد، درمان اصلی در توده‌های لگنی غیر متاستاتیک است. Introduction & Objective: Regarding low incidence of retro peritoneal masses and related surgeries, we studied the results of surgical approaches for these masses (except prostate) in recent years to justify success of early surgery, in low stage retroperitoneal masses. Materials & Methods: We studied 17 patients with retroperitoneal masses who had undergone extensive surgery in Hasheminejad Kidney Center, since ten years ago. Results: Six of seventeen patients had pelvic soft tissue sarcoma, three cases had tumors with neural origin, two cases with seminal vesicol carcinoma, two cases with retroperitoneal fibrosis, one case with endomethriosis, one case with grem-cell tumor, following UDT, and one case with pelvic abcess following G-U- manipulation. In most of the patients, disease free survival was more than five years. 12 of 17 patients have had tumor without invasion to vital pelvic organ and bladder, which 92% of them (11 patients), had five years survival. In parallel 29% of patients (5 of 17 patients) had a tumor with invasion to pelvic vital organ or peritoneum. None of them had a five year survival. We have seen three local invasions in five patients (30%) that tumor resection was performed for three of them. The pathologic stage and negative surgical margin of tumor were the main prognostic factors for patient survival rate. Conclusions: Wide resection of tumoral mass, the whole soft tissue and lymphnodes surrounding the tumors that lead to negative surgical margin, is the principle management in the non metastatic pelvic masses, that lead to negative surgical margin. : توده‌های لگنی، توده‌های رتروپریتونئال، سونوگرافی ترانس رکتال Retroperitoneal Pelvic Mass, Pelvic Masses Transrectal Sonography 53 58 محمدعلي زرگر شوشتري dr.zargarm@gmail.com No حسين شاهرخ No حسين عجمي No بهرام خانه‌دان No حسين صفاري No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی بروز، نوع آریتمی و افت فشار خون در طی ازوفاژکتومی ترانس هیاتال و عوامل تأثیرگذار بر آن زمینه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی فراوانی نسبی بروز آریتمی و افت فشار خون درحین دستکاری مدیاستن در عمل ازوفاژکتومی ترانس هیاتال و عوامل مؤثر در آن است. مواد و روش‌ها: در این بررسی در یک پژوهش آینده‌نگر 61 بیمار با کانسر مری که تحت عمل جراحی ترانس هیاتال ازوفاژکتومی در بیمارستان الزهرا در سال 85 تا 86 قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات دموگرافیک مربوط به بیماران، محل تومور، عملکرد تنفسی و قلبی، تغذیه قبل از عمل، عوارض حین و بعد از عمل شامل آریتمی، افت فشار خون، نوع پاتولـوژی، طول عمل و مدت دستکاری مدیاستن، میزان خونریزی، احتیاج به عمل مجدد، نیاز به تزریق خون و مرگ و میر با استفاده از آزمـون‌های فیشر دقیق، کای اسکوئر، رگرسیون لجستیک و تی تست مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: 2/8% بیماران در دورة قبل از دستکاری، 8/50% بیماران حین دستکاری و 2/11% در 24 ساعت اول بعد از عمل دچار آریتمی شدند (P=0.05). نیاز به ترانسفوزیون، نوع پاتولوژی تومور، وجود آریتمی قبل از دستکاری، FEV1 زیر 2 لیتر و میزان مایع دریافتی در بروز آریتمی بطور معنی‌داری مؤثر بودند. 2/8% بیماران قبل از دستکاری مدیاستن و 7/55% حین دستکاری دچار افت فشار خون شدند. مدت دستکاری، میزان خونریزی، میزان فشار خون سیستول و دیاستول قبل از دستکاری و FEV1 زیر 2 لیتر در بروز افت فشار خون بطور معنی‌داری مؤثر بودند. نتیجه‌گیـری: شیوع آریتمی و افت فشار خون در حین دستکاری مدیاستن قابل توجه است. جهت کاهش بروز آریتمی حین ازوفاژکتومی، کنترل عوامل خونریزی دهنده و بهبودی عملکرد ریه قبل از عمل و کنترل مایع دریافتی توصیه می‌شود. جهت کاهش بروز افت فشار خون، کاهش زمان دستکاری مدیاستن، کاهش خونریزی حین عمل و کنترل دقیق فشار خون قبل از دستکاری و بهبود عملکرد ریوی توصیه می‌گردد. Introduction & Objective: The aim of this study was detection of incidence of arrhythmia and hypotension during mediastinal manipulation due to transhiatal esophagectomy and evaluation of related factors. Materials & Methods: In this prospective study we selected 61 patients undergone transhiatal esophagectomy during 2years (2006-2007) in the Al-Zahra hospital. The demographic information, site of tumor, cardiopulmonary function, nutrition, per operation and post operation complications (i.e. arrhythmia and hypotension), histopathology, duration of surgery, duration of mediastinal manipulation, amount of hemorrhage, need of reoperation, need to transfusion, and death rate were evaluated by chi-square, exact fisher, logistic regression, and T tests methods. Results: 8.2% of patients before, 50. 8% during, and 11.2% after mediastinal manipulation showed arrhythmia. Need to transfusion, pathology of tumor, pre-existing arrhythmia, amount of hydration, and FEV1< 2 liter were significantly correlated with arrhythmia. 8.2% of patients before and 55.7% during mediastinal manipulation showed hypotension. Duration of manipulation, amount of hemorrhage, systolic and diastolic pressure before manipulation, and FEV1< liter were significantly increased risk of hypotension during operation. Conclusions: Our data showed the amount of hydration, transfusion, premanipulation arrhythmia, and pulmonary function should be controlled to decrease the risk of arrhythmias. Minor mediastinal manipulation, less intraoperative hemorrhage, improvement of pulmonary function, and careful blood pressure monitoring can reduce the risk of hypotension. آریتمی، افت فشار خون، ازوفاژکتومی ترانس هیاتال Arrhythmia, Hypotension, Transhiatal Esophagectomy 59 68 سيد عباس طباطبايي No سيدمظفر هاشمي No غلامرضا مهاجري No مجتبي احمدي‌نژاد No وحيد گـوهريان Goharian@Resident.mui.ac.ir No محسن كلاهـدوزان No سياوش صحت No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد بازسازی همزمان بینی، لب و گونه با استفاده از فلاپ لوله‌ای گسترش یافته گردنی بازسازی نقایص مرکب در صورت، همواره برای جراحان پلاستیک چالش برانگیز بوده است. این بازسازی می‌تواند از طریق فلپ‌های موضعی، ناحیه‌ای، دور دست و فلپ‌های آزاد صورت گیرد که هر یک مزایا و معایب خاص خود را دارند. در این مقاله روش بازسازی همزمان نقایص مرکب صورت با استفاده از یک فلپ ارائه شده است. تکنیک ارائه شده در یک خانم 45 ساله که از حدود 20 سال قبل به علت ضایعه زخمی پیش رونده دچار تخریب شدید بینی و لب فوقانی و طرف راست صورت شده بود، انجام شد. با کمک گسترش دهنده بافتی و طراحی مناسب برای اتساع بافت طبیعی گردن و توالی مراحل مختلف جراحی، با استفاده از فلپ لـوله‌ای گردنی بازسازی نقص کامل بینی، لب فوقانی و گونه چپ صورت گرفت. نتیجه به دست آمده رضایت بخش و میزان جوشگاه باقیمانده در محل دهنده فلپ ناچیز بود. این فلپ را می‌توان برای بازسازی نقایص وسیع صورت در بیمـارانی که بافت گردن سالم باقی مانده است، بکار برد. Reconstruction of complex facial defects has always been a challenge for plastic surgeons. The reconstruction can be done by use of local, regional, distant and free flaps; each of these has its own advantages and disadvantages. In this article a technique is presented about how to reconstruct complex facial defects simultaneously. This presented technique has been used for a 45-year-old woman with severe destruction of nose, upper lip and right side of cheek due to progressive ulcerating lesion that had begun since about 20 years ago. By expansion of normal neck skin and suitable design and taking surgical steps in sequence, the nose, upper lip and left side of cheek were reconstructed by a cylindrical cervical flap. The result was satisfactory and donor site morbidity was minimal. The use of this flap can be feasible in selected cases in which the extent of facial injury is great but the neck is not damaged. فلپ لوله‌ای گردن، فلپ آزاد، بازسازی Tube Cervical Flap, Free Flap, Reconstruction 69 74 سیداسماعیل حسن‌پور esmail_hassanpour@yahoo.com No مهدی راستی‌ اردکانی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID گزارش یک مورد نادر گواتر مولتی ندولار در مدیاستن خلفی گواترهای مدیاستن خلفی خیلی نادرند و اغلب ناشی از نزول پل تحتانی لوب بزرگ شونده تیروئید به سمت پایین و خارج می‌باشد. اغلب بیماران با تودة گردن و شکایات ناشی از فشار یا انحراف تراشه، مری یا ورید اجوف فوقانی مراجعه می‌کنند. تشخیص با گرافی قفسة سینه، سی‌تی اسکن قفسة سینه و گردن و ازوفاگوگرام با باریم می‌باشد. بزرگی پیشـرونده، خطر خـونریزی ناگهـانی در داخـل غدة تیروئید که باعث مختل شدن تنفس می‌شود و احتمال بدخیمی همراه، عمـل جـراحی را الـزامی می‌سازد. معمـولاً عمل جراحی گواتر داخل توراکس از طریق گردن یا سرویکوتوراسیک انجام می‌شود. بیمار ما آقای 56 ساله بود که با تنگی نفس، سختی بلع و سر و گردن قرمز و برافروخته مراجعه کرد که پس از انجام سی‌تی گردن و قفسة سینه، توده در مدیاستن خلفی با منشأ لوب راست تیروئید ملاحظه شد و پس از بررسی‌های لازم عمل از طریق برش گردنی به صورت تیروئیدکتومی ساب توتال همراه با خارج کردن جزء مدیاستن خلفی انجام شد. Posterior mediastinal goiters are very rare and occur mostly due to the descent of a posterior lateraly enlarging inferior pole of the thyroid gland. Most patients refer with a cervical mass and symptoms due to compression or distortion of the trachea, esophagus, or superior vena cava. The diagnosis is done by Chest. X. Ray, cervical and thoracic computed tomography scan, and Barium esophagogram. Progrresive enlargement, risk of sudden hemorrhage within the thyroid gland causing respiratory impairment and the possibility of associated malignancy, make excision of the goiter mandatory. The routine approach to intrathoracic goiters is through cervical or cervicothoracic approach. Our patient was a 56 years old man who referred with dysphagia, dyspnea and pleatoric head and neck. Cervical and thoracic CT scan revealed a mass in the posterior mediastinum with the origin in right thyroid lobe. After routine investigation the patient was operated upon through cervical incision in which subtotal thyroidectomy with unblock resection of posterior mediastinal extension of thyroid was done. گواتر، مدیاستن خلفی، برش گردنی Goiter, Posterior Mediastinum, Cervical Incision 75 79 پروين شاپوری parvinshapoori@yahoo.com No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID پژوهش در جراحی، نگارش فصلی از یک کتاب شما احتمالاً مقالات متعددی در زمینة خاصی داشته‌اید و یا به دلایلی در موردی مرجع تلقی می‌شوید که در یک کار گروهی نگارش کتاب، فصلی از آن به شما محول شده است. قبول این مسئولیت به مراتب از تهیه یک مقاله سخت‌‌تر است. شاید پذیرش آن اصلاً به صلاح نباشد. این فصل رویکرد به چنین شرایطی را توضیح می‌دهد. 80 83 دكتر سيدعباس ميـرمالك SAM@Mirmalek.net No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID سیر تکامل درمان فتق‌های جدار شکم فتق “Hernios”، به عنوان یک بیماری شناخته شده از روزگار باستان همواره توجه بشر را به خود جلب کرده و بعضی از تظاهرات و علائم و درمان‌های مختلف آن، مورد توجه پیشینیان بوده است. در طی گذشت دوران باستان تا دوران سلمانی ـ جراحان پیشرفت عمده‌ای در شناخت و درمان آن حاصل نکرده‌اند ولی با ظهور رنسانس در اروپا و جایز شدن دیسکسیون و تشریح، دانش پزشکان از آناتومی فتق‌ها افزایش یافته و با معرفی روش‌های استریل کردن توسط لیستر و تثبیت جایگاه بیهوشی در جراحی، تحول اساسی در درمان فتق ایجاد شده است. از زمان باسینی و در طول یک قرن اخیـر، پیشرفت‌های گسترده‌ای در روش‌های جراحی مختلـف بافتی و بکارگیری از پروتـزهای فلزی و غیر فلـزی در جراحی به طور همزمان حاصل گشته است. امـروزه با پیشرفت تکنولوژی و بهینه سازی انواع مش‌ها، روش‌های جراحی بهتری برای ترمیـم بافتی با استفاده از پـروتز و لاپاراسکوپ برای درمان فتـق بکار گرفته می‌شود. از طرفی افـزایش مهـارت جراحان، با رعایت اندیکاسیـون‌های روش‌های مختلف جراحی، میـزان عـود بیماری کاهش یافته و عـوارض پس از جـراحی نیز کمتر شده است. Hernias is a well-known disease which has attracted the attention of human beings since the ancient period. some of its manifestations, symptoms and treatment approaches were also considered in ancient literature. Throughout the time of transmission from the ancient times to the barber-surgeon era, no major progress was made in diagnosing and treatment of hernia. However, following the emergence of renaissence in Europe and the getting opportunities of disection and autopsy afterwards, the anatomical knowledge of humans on hernia was expanded and by promoting sterilizing methods using lister and also stabilizing the position and advances of anesthesia in surgery, a major revolution took place in the area of hernia treatment. At the same time of developing different tissue repair methods, using metallic or non-metallic prosthesis in hernioplasty have progressed since the Bassini, about a century ago. Considering technological progresses and the optimization of various mesh types, different surgical methods have been developed and depending on the expertise of the surgeons have been used, so recurrence and post-operative complications have reduced, as well. فتق، جدار شکم Hernia, Abdominal Wall 84 92 علي يعقوبي‌نوتاش Yaghoobi1381@Yahoo.com No جلال سيدفرشي No آيدين يعقوبي‌نوتاش No